Xabier Cid: “Habería que inventar de novo o sistema de promoción literaria, este non dá resultados”

Filólogo, con formación en xestión deportiva e cunha contrastada experiencia laboral no mundo do xornalismo e dos contidos en internet, Xabier Cid (Ourense, 1975) é un nome ben coñecido no mundo cultural galego e as súas opinións nunca pasan desapercibidas. O feito de gañar o último Premio Concello de Carral de Poesía é unha noticia por partida dobre: unha polo galardón en si, e outra porque pasaron dezaoito anos da súa estrea literaria. Logo deste longuísimo silencio literario, nos vindeiros meses a obra As bicis chegará ás librarías da man de Espiral Maior. Dende Letra en Obras quixemos enviarlle este cuestionario para que nos contase algo máis.

-Como nos describirías a obra coa que vés de gañar o Premio Concello de Carral?

-É a primeira pregunta que me fan sobre o libro, e a verdade é que non teño pensada unha resposta, nin ensaiado nin preparado nada. Así que desculpa se esta contestación non é demasiado boa.

É un libro onde o ciclismo, ou mellor dito, andar en bicicleta, ten un papel relevante. As sensacións de andar en bici, pero tamén o contorno cambiante que se move ao ritmo dunha bicicleta, entre 10 e 20 km hora, que creo que é unha velocidade moi interesante para coñecer o mundo (nin mellor nin peor ca outras, claro).

Tamén hai unha parte de non-pretensiosidade, de sinxeleza. Non creo que este libro sexa sinxelo, porque eu non son tan bo para iso, mais creo que o simple ten un valor estético nun mundo de palabras vas e histrionismos. Por iso hai unha paráfrase sobre a nada ao comezo do libro, de onde parten as dúas liñas do resto do texto: na parte superior das páxinas unha serie de poemas longos, de verso libre, de defensa desa nada, e pola parte de abaixo, un fluír de estrofas, con algo de estrutura métrica, de descrición de paisaxe ciclista e de plasmación desa nada.

Dito así, o libro é calquera cousa menos non-pretensioso. Pero a culpa tela ti por preguntares. Quero dicir, calquera eséxese converte o simple en pretensioso.

-No ano 2000 publicaches Terá as túas balas, unha novela curta que foi finalista do Lueiro Rey e que facía prever unha carreira literaria prometedora. Logo veu este longuísimo silencio de 18 anos. Por que?

A resposta breve é porque non tiven tempo.

A resposta longa é que aquel libriño naceu nunha coincidencia de tempo libre, illamento, e un premio onde daban cartos, e ata o de agora non se volveu dar a mesma coincidencia de tempo libre, un determinado illamento, e un premio onde daban cartos. Non escribo porque teña nada que dicir, senón porque hai uns cartos ao final do túnel, e para gañar eses cartos. Seguín escribindo, outras cousas, textos comerciais, blogs, traducións… pero a publicación dun libro, con este formato analóxico, é o produto dunha convocatoria concreta e dun concurso.

-Teremos que agardar tanto tempo polo terceiro libro? Hai algo xa na túa artesa literaria?

Hai anos que teño unha novela dándome voltas na cabeza: pero unha novela é un esforzo moi longo, e para iso hai que ter, como dicía antes, moito tempo libre e moito illamento. Así que non creo que suceda, ou espero que non suceda. Ademais, o mundo viviu sen esa novela ata agora e pode vivir outro tanto sen ela. Mais si, hai un par de datas límite na miña axenda para escribir unha novela para algún concurso con premio económico.

-Vives en Stirling pero de seguro que segues con atención o que acontece no panorama literario galego. Como se ve dende aquela atalaia escocesa? Que destacas e que botas en falta?

-Non teño un coñecemento abondo como para opinar do que se fai ou do que non se fai. Eu miro, e leo algo, pero non como para opinar e falar. As últimas cousas que lin deixáronme bastante frío, pero pode ser simplemente mala sorte a miña ao escoller. Vou de cando en cando á miña libraría de confianza en Galicia, Couceiro, e pregúntolle “que teño que ler para saber como vai isto?” e case nunca teñen unha resposta para iso. E tampouco me chega por outros medios. Así que se me faltase algo sería precisamente iso, a correa de transmisión e de configuración do sistema inmediato: a publicación iníciase cun acto de presentación onde vai media ducia de persoas (ademais dos parentes), e séguese dun comentario laudatorio que se fai sobre todos os libros (e que polo tanto carece de valor). Se tes sorte e contactos entras na roda xornalística ou na das escolas, pero non ten moito máis eco social ca ese. O sistema de promoción literaria habería que inventalo de novo, creo, xa que non ten resultados, non se produce unha configuración de público (ou non me chega). Eu sei que teño que ver “Fariña” para poder falar coa xente e entender os chios do Túiter, e porque vai chegar aos meus pais, pero non sabería dicir qué libro teño que ler. Porque como todos somos bueniños, ninguén é bo.

 

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*