Mostrámosche o texto gañador da Lonxa Literaria de Moaña

lonxa-literariaManuel Sánchez Gálvez, de Vigo, escribiu o texto gañador da convocatoria da Lonxa Literaria de Moaña.

Velaquí o seu (micro)relato:

OITO MINUTOS
Cando Loisa saíu co tempo xusto para coller o autobús, topouse cunha chuvieira e un vendaval de nordés que nin imaxinara mentres almorzaba de pé na cociña. Baixou de novo, equipada xa de botas brancas de auga, de chuvasqueiro branco e un paraugas transparente de burbulla. Xa na parada, os minutos pasaban, o autobús non viña e Loisa desesperábase co bater das gotas de chuvia contra o paraugas. Pingas enormes bateron contra o plástico ata que o barullo no oco do paraugas lembroulle os estoupidos dos flocos de millo que lle cociñaba o seu pai de nena. Pero o autobús seguía sen vir. De súpeto, a mais do barullo dos estoupidos, o seu nariz encheuse dun recendo a millo quente. Uliscou dentro do chuvasqueiro e reviviu sorrindo ese intre, emocionante cada vez, no que esperaba co seu pai o estoupido do primeiro floco na cazola. Sorría xa coma una nena, cando de tan chea de ledicia que estaba, Loisa estoupou. E pingou de anaquiños de chuvasqueiro branco os abrigos negros das catro persoas da parada, que os sacudiron sen decatarse sequera de que Loisa tiña esperado alí con eles, nin ter escoitado tampouco o seu estoupido de felicidade, amolados como estaban pola chuvia, polo nordés e polos oito minutos de retraso que levaba o autobús.
O accésit foi para Lionel Rexes Martínez:

A HUCHA DAS MAZÁS
A carón da maseira sempre houbo unha hucha con roupa enxoita para cando chegaban feridos polo Nordés. Mudábanse na cociña aproveitando a caloriña, e enxugaban as zocas no andel da cambota, sempre quente por proximidade á  lumarada. Nas xeracións todas que habitaron a casa, sempre houbo algún picarexo que pescudou na orixe da denominación daquela arca, á que sempre chamaron a hucha das mazás; e todos eles estarreceron coa resposta que escoitaron dos patrucios. Disque nunha época de moita escaseza, unha meniña morrera na casa ao pouco de nacer, e non tendo onde prostrar o corpiño irto até o día do enterro, pousárono no interior da hucha, amortallado nun envurullo de farrapos. Durante anos, a hucha exhalou ao abrila un recendo a mazás verdes que todos apuñan á estadía da defuntiña. Aquilo deixou de acontecer sen que ninguén garde recordo do momento, mais a inquedanza perdurou, e só no tempo en que as maciñeiras se enfeitan de froito, son remudados os xornais que forran o fondo da hucha.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*