Palabras

Un texto de Raquel Boo Anderson

Raquel Boo Anderson
Raquel Boo Anderson

Levo moito sen acudir á miña cita con Letra. Descúlpome. Neste momento de secura, pareceume máis honesto, comigo e con vós, calar e non obrigar ás palabras a saír en formación, a punta de lapiseiro. Hai unhas semanas batín, no muro do facebook dun bo amigo, cunha gravación na que Virginia Woolf fala sobre as palabras e comprendín que era mellor empregar as súas (humildemente traducidas), mentres as miñas estean xogando ás agachadas.

Extractos do discurso “Craftmanship“, emitido pola BBC o 29 de abril de 1937, parte dunha serie titulada “Words Fail Me”. Máis tarde publicaríase como ensaio en “The Death of the Moth and Other Essays” (1942).

“… As palabras, as do inglés, están cheas de ecos, de lembranzas, de asociacións. Estiveron espalladas por aí, nos beizos da xente, nas súas casas, nas rúas, nos campos, ao longo de tantos séculos. Unha das maiores dificultades de escribilas hoxe, é que teñen significados adquiridos doutras lembranzas, doutros casamentos previos (…) É doado inventar novas palabras ­–agroman con cada nova visión ou sensación– pero non se poden empregar porque a nosa lingua é vella, e as palabras non son entidades separadas, senón que pertencen a outras palabras… Non se constitúen como palabras até que non forman parte dunha frase. Para usar unha nova correctamente cómpre inventar unha nova lingua (…) A nosa misión é ver que se pode facer coa vella lingua. Como combinar as palabras antigas en novas formacións para que sobrevivan, para que xeren beleza, para que digan a verdade.

(…) se se puidese ensinar a arte de escribir, todo libro, todo xornal que colleses diría a verdade ou aportaría beleza. Pero semella que existen obstáculos no camiño, algún impedimento no ensino da escritura (…) E quen ten a culpa? Non son culpables os mestres, nin os críticos, nin sequera os autores; as palabras teñen a culpa. Son a cousa máis salvaxe, libre, irresponsable e inensinable que existe. Por suposto que as podes atrapar, ordenar e colocalas alfabeticamente nun dicionario. Mais as palabras non viven nos dicionarios; viven na mente. Para dar conta disto só tes que lembrar a de veces que, en momentos fondamente emocionais, cando máis precisabas as palabras non atopabas ningunha. E están no dicionario, pero non es quen de usalas, porque non viven alí, moran na cabeza.

(…) A duras penas podemos constrinxilas cunhas poucas normas ortográficas e gramaticais. Todo canto podemos dicir delas, mentres as ollamos desde o bordo desa profunda escura e mal iluminada cova na que habitan –a mente– é que lles gusta que a xente pense antes de usalas, e que sintan antes de usalas, mais non que pensen e sintan sobre elas, senón sobre outras cousas. Son altamente sensibles e avergóñanse facilmente. Non lles gusta que se cuestione a súa pureza ou impureza (…) Son moi demócratas tamén; cren que unha palabra vale tanto como calquera outra; as incultas como as cultas, as cultivadas tanto como as que non o son, non hai rangos nin títulos na súa sociedade. Nin lles gusta ser collidas na punta dunha pluma e que as escudriñen en privado. Existen xuntas, en frases, en parágrafos, ás veces en páxinas enteiras. Odian ser útiles, odian facer cartos, odian ser pronunciadas en público. En resumen, odian todo o que as encadre nun só significado ou as confine a unha soa actitude, dada a súa natureza cambiante.

(…) Significan algo para alguén e nada para outro; son intelixibles para unha xeración e completamente simples para a seguinte. E é por esta complexidade, polo poder de significar cousas distintas para cada persoa, que sobrevivirán. (…)”

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*