O extravío pasaxeiro de Tucho da Torre

José Luis Sucasas
José Luis Sucasas

Un texto de José Luís Sucasas

Medio ano antes do informe sobre Estevo, do que xa falei aquí, o Sanedrín das Eiras comisionoume para informar do extravío de Tucho da Torre, un home dóce, circunspecto e con certo aire melancólico. Xa sei que algúns de vós se pregunta que raios de habilitación especial tiña eu no meu currículo para encargarme destes asuntos. Tamén eu mo preguntei daquela, pero sen éxito. Circulou o ruxerruxe do meu saber enciclopédico (dominaba a Enciclopedia Álvarez do dereito e do revés), pero tamén se dicía que non era para tanto, que se non fora eu neto do Fidalgo … Eu teño a miña teoría, pero tampouco podo demostrala. Un dos sabios pilloume un día gardando as vacas e lendo El Ser y La Nada na cima do valado; pola cara que puxo, non me estrañaría nada que o vello ficara marcado para o resto dos días.

Tucho da Torre levaba un tempo impreciso remoendo para si un fluxo de seme inconsciente, abundante e incontinente. Cando non aguantou mais a incerteza foino consultar co médico de Agolada, que lle dixo que non tiña nada, que tal como apareceu tamén ha de fuxir. Sen confiar moito no ditame, e coa mosca da cousa mala zoándolle na orella, marchou onda o de Valboa, que tiña soa de posuír específicos para tratar case que tódolos males coñecidos. Logo de examinarlle a mexada, o doutor aseguroulle que estaba san coma un buxo, que acougara os miolos e deixara de matinar no peor. Algo tranquilizouse, e botou así unha tempada, con fluxos lixeiros e a días trascanteados; pero a comezos de Novembro recuncaron con forza e Tucho alarmouse outra vez. O médico de Melide díxolle que a causa das perdas seminais estaba case sempre na abstinencia extremada dos praceres venéreos, e que a mellor medicación que lle podía receitar era a de frecuentar o corpo das mulleres. Tucho porfioulle en que lle dera outra medicina, que non era el moito de facer o que lle pedía. O doutor achicou os ollos e retorceu o fociño: “Pois logo … moito baño morno e emoliente”

Lonxe de mellorar, os baños mornos  empeoraron a cousa, e Tucho da Torre xa non sabía onde acudir. Deulle por pensar que alguén en algures lle dera unha beberaxe do demo, mesturándolla sabe deus con que comidas ou bebidas, e daqueles xantares estas desgrazas. Un día na taberna escoitou falar dun médico novo en Merza, con soa de milagreiro, e cara aló foi. Receitoulle baños fríos, e o mal desapareceu. Pero segundo ían minguando os fluxos seminais, asemade fóronlle aparecendo síntomas de conxestión e a cabeza pesáballe cada vez mais. Desesperado, Tucho marchou onda a vella de Goiás. Esta mirouno de arriba abaixo, sen preguntarlle nada, e logo de apalparlle aquí e acolá, mandoulle que procurara samesugas de braña e que as aplicara detrás das orellas e no ollo do cu. No camiño de volta comezou a delirar e cando chegou á casa, colleu mantas e cobertores e pechouse no hórreo. Así o atopei eu. Levaba xa unha semana alí encerrado, sen botar o pé fóra, rillando castañas e mazarocas de millo.

Paseniño, moi paseniño, funme metendo no seu delirio. Teimaba unha e outra vez en que o envelenaran: unhas veces era que lle mesturaran fósforo no viño, outras que lle botaran no caldo de verzas un machucado de mosca verde, outras… Tiven que rillar con el castañas e mazarocas, pero conseguín que me deixara entrar no hórreo, e foi así como souben dos seus males e do último remedio, o da vella de Goiás, aínda sen aplicar. En todo o tempo que durou a miña investigación, nunca lle pedín que baixara do hórreo; cando vía que o delirio espesaba de mais, despedíame del e dicíalle que xa volvería. Un día tróuxenlle samesugas nun bombo de sardiñas e con moito tino fun quen de poñerlle unha detrás de cada orella; iso si, despois de poñerme eu outras primeiro e contarlle que zugaban os males que todos levamos dentro. No outro sitio que dicía a menciñeira de Goiás non lle vin xeito, pero pensei que con poñerllas nas orellas máis tempo, igual valía o mesmo.

Conclúo, pois, que se o tal Tucho da Torre presentou durante un tempo un certo extravío de ideas, non foi iso mais ca un síntoma pasaxeiro dunha doenza física, a espermatorrea, causada por unha conxestión hemorroidal que non foi ben diagnosticada polos moitos médicos consultados. As samesugas receitadas pola vella de Goiás atacaron a conxestión, amainaron os delirios e a billa de Venus deixou de cichar. E penso que se me dera apañado para poñerlle o bicho tamén no outro sitio, moi seguro que os tempos de curación serían moito mais rápidos. Non me atrevín nin me pareceu aquelado andar estribillando por alí.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*