Caixas

Un texto de Antonio Mira

Un monte de caixas de Coren amabelmente ofrecidas polo supermercado e agora cheas de apontamentos, figuras, cables, tralla e roupa. Unha cantidade insospeitada de roupa.

– Ti, pringao. Para andar sempre de vaqueiros e camiseta andas cheo de roupa, eh?

Antonio Mira
Antonio Mira

O impertinente era, claro, o becho da madeira. Non pensedes que calquera das miñas dúas taras axudou a facer a mudanza. Chegado o momento volatilizáronse e só apareceron de novo cando o choio estaba case feito. Eu, daquela, xa levaba días rompendo os cornos e organizando caixas no corredor. Recrimineilles a súa pouca axuda no cambio de casa aos gritos (total, os veciños non me ían ter que soportar máis).

– Antonciño – falou calmamente o ácaro – Nós somos recreacións imaxinarias nacidas da túa obvia incapacidade de conxugar as dúas leiras que traballas ou, mellor dito, que deberías traballar. Estamos aquí como símbolo e veremos se como terapia, non para dobrar o lombo. E non esquezas os zapatos, que van noutra caixa.

Rosmando, encamiñeime cara onde se amoreaban botas e botíns, coa dúbida na cabeza se un becho imaxinario podería calar debaixo dunha zapatilla ben lanzada.

– E de comer que vas levar? – o ácaro xa se instalara no meu ombreiro.

– Digo eu que aparte de clase obreira rabuda terán tamén Eroski, anda tranquilo.

–  Dese comer non. Do outro. Do que nos gusta.

–   Pois moi seleccionado, meu. Non temos estanterías para andar enchendo con moitos libros. Levarei unha presada de cousas, principalmente xa lidas.

–     Pois non era mala idea para falar aló no Letra en Obras, non si? Que che van romper o carné de socio e veremos se a cara pola túa pouca falta de aportacións…

MiraE a verdade é que non estaba falto de razón. Salvando obrigatoriedades dos estudos, trouxen comigo unha ducia de cousas. Non é a lista facebookiana dos libros que me mudaran a vida nen nada parecido. Son os compañeiros que escollín para que me acompañasen neste novo capítulo. Facede, ouh aqueles que perdedes o tempo con este texto, de pacientes doutores Freud diante das miñas (auto)explicacións.

O rei Lear (na tradución de Álvaro Cunhal, unha edición moi bonitiña que encontrei nunha libraría de vello no Algarve): Hai que ser moi cabrón para escribir isto. Hai que entender moito ás persoas e despois ser moi cabrón para saber onde darlles pra que doa. E por riba ben contado. E pillando cacho da literatura popular. Moi cabrón. Menudo moinante, o William.

Álvaro Cunqueiro. Poesía e Teatro: O resto dos volumes acabará por vir tamén para a estantería, mais o desembarco tiña que ser feito por Inés e Hamlet. De regalo, a poesía do Cunqueiro. Outro waltrapa.

Mongólia, do Igor Lugrís. Porque en ocasións estou de moi mala hostia co mundo, co país e mais comigo. E ler Mongolia non bota auga fría na fervedura nen moito menos. Alá aqueles que pensen que Mongólia é unha revista de chistes, na casa sabemos que é unha entidade estatal rugosoide.

Outono aquí, do Mario Regueira. Porque é unha novela que ten capítulos que rematas e colles e volves atrás. Non porque non entendeses ou busques pistas dalgo. Volves atrás para volver ler de novo o capítulo, por pracer. E porque todas as cidades, xa o dixera Marco Polo ao gran Khan, teñen o seu reverso sen o cal están incompletas. E é nese reverso onde reside a verdadeira cidade, lonxe do escaparate.

Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia da infamia. A declaración de intencións políticas e morais de Lois Pereiro. Eu, que son pouca cousa, preciso dunha sólida base na que atarme, para poder andar á deriva sen nunca perder o norte. E os ósos fráxiles de Lois parécenme o lugar axeitado. Que non conten comigo.

Con gume de folla húmida. Hai anos fun dando algúns tombos pola nosa beira do Atlántico até chegar aló ao Algarve. O libro de Isaac Xubín fala de viaxes e de vivir en varios lugares a un tempo. E a min iso aconteceume fi-si-ca-men-te en Coimbra, mais teño moita vergoña de contar o que pasou naquela noite e, ademais, da metade non me lembro. Isaac e mais eu, pese a non ter coincidido no tempo, temos dado tombos nos mesmos lugares. Ler “Antecedente 1 (sodade)”, “Coimbra” ou “A Cruña”, preguntarse como puido alguén escribir eses poemas coas balizas náuticas da miña vida e buscar unha cámara detrás, non me vaia estar espiando para novos libros.

Fase de trema. De Lorena Souto. Librazo. Porque se eu só tivese que entender o que está fóra, sería todo moito máis doado. O problema está dentro, coa casa por varrer e que nen eu nen eu nen eu nen eu nos poñemos dacordo para ver quen colle a vasoira.

Trouxen tamén unha presada de DVDs, João César Monteiro, que sempre hai que manter a sordidez fresca; Billy Wilder, para ver e rever a xenialidade de “O apartamento”, e O Sétimo Selo, para cando nos poñemos transcendentais e non sabemos cara onde imos.

(bonus). Estes dous non son releituras, polo que aínda non vos podo dicir nada. Don Xoán (contado por si mesmo) de Handke e mais as Albas de Sebastião Alba.

Agardo que as leituras de outono nos sexan proveitosas a todas.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*