Rueiros inmensos de poesía estrema

Un texto de Alba Méndez

Gústanme esas cousas que chaman amor,

que teñen ese doce feitizo, de soños e de quimeras,

 esas cousas que se chaman poesía, enténdesme?

(A Boheme de Puccini)

 

Alba Méndez
Alba Méndez

Estes días de verán podo ollar que a poesía volta a estar de moda. Recibo convites con retranca en formas retóricas de marusía bravú do Nordés, mesmo con recursos estilísticos para ir a praias nudistas. Outras invitacións, procuran cafés amargos con ex-amantes para que bote algún verso libre. Mais como dicía Samuel Solleiro se unha humilde poeta se xunta con outro do mesmo pau, as consecuencias serían terribeis, é dicir, nocivas para a humanidade. Entón, deixaría a súa amada vida bohemia e desordeada para crear con outro ser creativo e neurótico poñendo en perigo o porvir da súa microliteratura.

Sempre hai excepcións, aí temos o caso de Simon de Behauvoir e de Sartre, esa relación enlouquecida e fascinante entre intelectuais. Pero claro, na miña vila natal, non se chega a tanto e pódense ver pintadas de: Te amé mucho, mona del culo, o Te quiero peludita. Bolboretas desfeitas poetas. Bukowski en plan cutre. Está claro que o Amor omnia vincit. Nada que ver cos autores sublimes  que si que sabían escribir acerca de ese sentimento tan marabilloso e tan sufrido, o amor. Vai ser que na costa somos moi bravos: non sei se son as ghaitas, o vento ábrego, os percebes ou as manifestacións, pero o Morrazo é sitio distinto. Se Rosalía ou Lois Pereiro saísen do cadaleito íannos a pór andar a máis de un, e canta razón terían.

Por outra banda, seica os galegos non sabemos se subirmos ou baixarmos, mais a min déixanme abraiada unha vez máis o fedor a turistas madrileños, que aquí teñen denominación de orixe, os jodechinchos. Teñen segundas vivendas no litoral, adoitan ser maleducados, pijos e:  eg que non teñen ningún sotaque!

O outro día sen ir máis lonxe, atopeime cunha vellouca entrada en anos contándolle ao seu neto duns catro aniños: Hijo mío, te voy a contar un cuento muy bonito. Es sobre Hitler, un señor con bigote, muy majo… ( A miña face era dun profundo arrepío).

-Señora, deixa o cativo, ensínalle a berrar, que estás en Cangas! Que o meniño debuxe historias propias do Principiño, con moitas cores e ideas brillantes, cun sol do verán inmenso e unha praia de aborixes bravos que enreden con el en galego.

Os  pelegríns tamén teñen o seu aquel. A miña irmá en Compostela pregúntanlle pola basílica unha e outra vez. E feden dabondo. Cheira a podremia sobre o noso nun concello corrupto, onde os políticos fachas roen o que poden.

Volvendo ao tema, se de algo son considerados os poetas é de ser papahostias, de cegarse, de pillarse un cego criminal, buuu, tío! , de non ver a realidade. Mais eu, este verán confirmo que os verdadeiros papahostias son a clase política e os turistas, mais non todos e todas (sempre hai algún pequecho roibo alemán simpático cun ganapán).

Do alcalde de Valladolid, prefiro non falar, semellante misóxino e obseso que pode aceptar as violacións de maneira apracíbel…

Nembargantes, a fin de semana pasada, no festival folc de Vilariño tentei facer un esforzo e mellorar a miña conduta. Ensineille, ou iso pretendía a bailar muiñeira a dúas rapazas de Andalucía. Mais o resultado foi un caos. Entre que elas ían peneques e eu desquicíabame co seu acento, non saíu nada decente de aí.

Por outra banda, sempre nos toca a nós pagar con creces. Un día estaba nun restaurante ao que vou habitualmente e coa broma de que estaban os actores de Oito Apelidos Vascos, cobráronnos dous euros por unha auga e dez por unha ensalada. Oes, camareta, que son de aquí!!  Para colmo, o ano pasado coa pasantía dos turistas o meu piso pasou de custar 350 euros a 850 na tempada estival. Pobre de min,  xa, non o podía pagar o apartamento en primeira liña de praia e tiven que marchar cara outra vivenda máis económica e a durmir nos festivais. Pero isto non vén ao conto.

Mais o outro día, eu só quería ir ao gharito de sempre cos colegas, a escoitar rock clásico, a botar unhas risas,  a contar os soños de illas Atlánticas, dunha vida sen xefes, ou mesmo, nun traballo estable onde poidas planificar a túa vida de aquí aos vindeiros dez anos, só bailar coma sempre con Led Zeppelin e The Cure, mentres Xiana me conta por que chora ás veces cando non lle quere pedir diñeiro aos pais para pagar o aluguer ou simplesmente deixarme levar e vibrar coa música, no meu maxín, espertando alboradas de ilusión e entusiasmo nunha nova vida, sendo reflectida nos neóns coa cabeza ben alta.

Total, que alí fomos, e atopámonos cunha festa hawaiana feita para madrileños con música hortera e eles, que si teñen acento, facíanse selfies sen parar para presumir do  felices que son invadindo a nosa terra de cara a galería.

Marchamos, si, pero son teimuda e pura esencia rebelde e espontánea, de xeito que penso que malia todo, vivo no mellor lugar do mundo, un paraíso con microclima. Esta terriña non hai quen a paghe!  As facturas da luz son outro conto…

E desta maneira e sen máis inri, voume a Inglaterra a traballar, porque como din Ataque Escampe agora temos que mellorar o inglés. E aos amantes, galaicos, por suposto, xa lles pegarei un toque, cando recobran a conciencia. Total, xa non fará lúa chea nin bo tempo para ir a Barra e en vez de tomarnos un café, tomaremos unha tila.

*Barra: Praia nudista de Cangas

Compartir
Artigo anteriorAlba Méndez
Seguinte artigoEsa parte do pastel

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*