Tres xinetes

Un texto de Vidal

Nun artigo anterior tiña eu falado de Amando de Ossorio, o director galego de cinema de culto. Desta tócalles a vez a tres paisanos actores nesoutro cinema. Tres caras, normalmente secundarias e falando con outra voz distinta da propia, que teredes visto en moitos filmes, aínda que só sexa nunha escena, ou nun fotograma, sen que os seus nomes nos créditos (se están) vos digan grande cousa.

Vidal
Vidal

Eduardo Fajardo, pontevedrés de Meis, tiña no tempo no que chegou a ser máis coñecido (anos 60-70) unha estampa para min indiscutible de malo elegante de película, co seu ollar profundo e a súa expresión inquietante, á que lle acaía sempre unha faria fumegante entre os dedos dunha man, con aceno perdoavidas. Tería dado un político fraguista inmellorable, se se chegara a ter levado aquela Galicia ó cinema con xeito. Coma tantos actores de caché modesto de entón, estivo en todo, desde comedia española a cinema mafia de segunda; tanto foi xenro amable de Paco Martínez Soria coma capo siciliano. E coma tantos daqueles actores, foi un habitual dos spaguetti-westerns que tanto ardor de estómago lle producían a Sam Peckinpah, á beira de xente tan inusual coma o cubano Tomás Milian. E ben estaba, porque tamén Fajardo era inusual, distinto.

Francisco “Frank” Braña, morto hai un par de anos, era astur de nacemento, pero criado en terras da Fonsagrada. Foi mineiro de profesión primeira, coa súa carga típica inclusive: a silicose que, así e todo, non puido con el ata moi entrado en anos. Como actor, interpretou unha chea de secundarios en peplums, spaguetti-westerns e filmes fantaterroríficos. Con moita frecuencia, tocáballe castigar o corpo: nas de vaqueiros, case sempre era o que tiña que caer do cabalo ou desde unha ventá. Coido que el mesmo presumía de ter morto nuns 85 filmes ou máis. En A morte tiña un prezo, de Sergio Leone, na igrexa abandonada refuxio de bandoleiros, é o pistoleiro de pel torrada e bigote negro que apaga dun só disparo o cigarro que fuma Clint Eastwood, quen, efectivamente, o matará pouco despois. Canda el tería saído de copas por Madrid durante a filmación daquela Triloxía do Dólar. Lembrábao coma un home afable e tremendamente introvertido. Braña teríalle feito a competencia a Eduardo Fajardo por un papel de vilán: nunca vin ollar tan xélido coma o seu. Hipnotizaría unha cobra.

O vigués Luis Barboo tal vez sexa o menos coñecido dos tres. Comezou nun gremio moi indicado se se pensa no que lle agardaba: o do circo. O seu físico poderoso abriulle logo a porta a papeis de especialista e secundario; se hai que levar paus, o mínimo é ter o lombo duro para levalos. O seu debía selo, tanto coma anchas as súas costas. Se engadimos ó conxunto a súa faciana coma labrada en pedra, case sempre barbada, o papel ideal que (que eu saiba) nunca acadou sería o de divindade pagá, maléfica, por suposto. Igual cós outros dous, o seu foron os westerns en Almería, o fantaterror, os thrillers de acción españois a imitación dos da Golan-Globus… Os xéneros máis comerciais en cada década, vaia. Na dos 70, tanto el coma Braña coincidirían con Amando de Ossorio, Barboo en Las Garras de Lorelei, onde era o gardián do tesouro dos Nibelungos, e coma moi secundario en El ataque de los muertos sin ojos, onde aparecería Braña nun papel máis importante, o de Dacosta, matón do alcalde (un Fernando Sancho impecable) da aldea portuguesa atacada polos zombis e competidor do protagonista, Tony Kendall, polo amor de Esperanza Roy. En Conan o Bárbaro, de John Milius, Barboo era o xinete barbudo que merca ó Arnold Schwarzenneger adolescente e escravo para adestralo en loitas de sangue, para despois dun tempo crebarlle as cadeas e abandonalo sen motivo aparente unha noite no deserto; non ten nome, nos créditos figura só coma “Red”, “Roxo”, pola cor do seu cabelo tinguido. Luis Barboo naceu Luis Bar Boo. Imaxino que fundir ámbolos dous apelidos nun só se debería a unha esixencia comercial pensando na promoción internacional. Desde logo, un acerto foi: pronunciado en inglés, o seu nome soa exótico e contundente.

Tres xinetes, pois, con moito que dicir sobre o cinema, en particular sobre esoutro, o dos cines de barrio e sesión dobre, sen o que a vida de moita xente resultaría menos sufrible. Moito menos.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*