Solas de tempo

Un texto de Celia Parra

Celia Parra (Foto de Xesús Fariñas Navarro)
Celia Parra (Foto de Xesús Fariñas Navarro)

Onte á noitiña conversaba cunhas amigas sobre o tempo. Unha aqueixábase da cantidade de proxectos nos que se embarca por non adoecer de estatismo e de como, pola contra, bota en falta tempo para si. Sobre todo, para ler esa pila de libros e ensaios sempre pendentes. Deses que gardamos, paradoxalmente, para cando teñamos o calendario en branco. Eu contáballes como expremo tamén as horas e nunca me chega o día nin a semana para dar conta das mil e unha ocupacións que manteño. E chegou a pregunta: “e ti, ‘cieliña’, es feliz?”.

Logo de matinar un anaco reparei en que vivo tan ás présas que apenas me dá tempo sequera a preguntarmo. Esa noite soñei moito. Soñei con libros e reloxos. Con paxaros. E con zapatos.

No meu soño a xente calzaba solas de tempo. Tiñan a forma do lombo dos libros e colocábanse baixo os zapatos. Todas eran recambiables. Así, cando o tempo se desgastaba de tanto camiñar sobre el, podíanse repoñer por máis tempo novo adaptado ás necesidades específicas de cadaquén. Por exemplo, había xente que gastaba máis tempo no calcañar e precisaba por tanto un ensanchamento no lombo do libro similar ás plataformas. Cando unha sola de tempo se consumía, bastaba con incluírlle un par de follas escritas e pegalas entre si con tinta. A duración da sola dependía da calidade da tinta, a antigüidade do papel e, por suposto, o ritmo de consumo de cada persoa.

Cando espertei, quedei con esa imaxe prendida nos ollos. E seguín imaxinando o marabilloso que sería dispoñer de botas con dobre capa de tempo para quen anda ás présas e queima moitos minutos, ou solas con impulso entre as follas para quen camiña pola vida deixando esvarar o tempo, arrastrando os pés.

Erguinme coa intención de ler moito. E acumular as follas por se algún día teño que mercar zapatos novos.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*