De ningures

Un texto de Diego Taboada

-Mamá?. Si. Escoitasme? Volvo para Chantada…

-Non, non podo explicarcho agora. Falamos alí. Todo aconteceu moi de sotaque. Fica tranquila, ba? Bicos.

Diego Taboada
Diego Taboada

Escapei da vila coa intención de atoparme a min mesmo. Quería sacar de enriba este desacougo constante. Non escollín A Coruña por outra razón que polo traballo. Se por min fose, arrastraría canda min a biblioteca do piso de mamá, as chalanas do lugar de Alberto, O Pindo, onde podes observar as mareas vivas e mortas alternándose coma un acordeón, e a casa da aldea do avó, preto do Monte Faro, levantada con suor e pedras.

Na casa de Alberto, ás veces, ficaba pampo a media noite, observando o escintileo da luz dos farois nas enrugas do mar. Na casa do avó, de cativo, pasábame algo semellante co “fra-fra-fraaa” do ar no campo de millo que sementara ao caron da casa, xusto debaixo da fiestra dende a que tiraba os grans ás galiñas. Agora o avó vai á piscina e dorme no piso de mamá e a avoa fica todo o día ensimesmada no piso mirando a TV co rosario ensarillado entre as súas mans e a mirada perdida cara o ceo. Mamá díxome por internet que ás veces ri soa, ensinando os seus dentes marelos e medio podres. Nunha ocasión saiu a imaxe de Manuel Fraga na cadea autonómica e levou o polgar á fronte, ao peito e aos dous ombreiros, facendo o sinal da cruz, e ela, ala, veña a rir e a pronunciar o seu nome, bicando a estampiña de Xoán Pablo segundo que garda sempre no caixón, xusto ao carón da bola de cristal que cuspe neve nun muiño de madeira.

Hai dúas semanas entrei no seu cuarto para levarlle a merenda mentras o reporteiro falaba da folga indefinida dos traballadores do metal na cidade de Vigo. Mentras miraba os botes de fume, o lume, as pelotas de goma e os neumáticos queimados, quedeime mirando a súa cara, ela cravou os seus ollos húmidos e vidriosos en min e bosquexou un sorriso de orella a orella. Un sorriso como de agradecemento infinito. Logo bicou, coma sempre, a estampiña de Xoán Pablo segundo e apertou o rosario.

O avó di que bota de menos volver á aldea, que non acaba de afacerse de todo ao piso. Mamá di que o vai visitar tódalas noites antes de acostarse e que sempre o pilla coa fiestra aberta mirando cara o monte. Eu non sei qué dicir nin qué facer cando vexo ao avó así, entre nostálxico e ansioso, e aínda menos sei qué dicir e qué facer cando vexo a mamá do mesmo xeito, tamén nostálxica e ansiosa pola nostalxia ansiosa do avó. Verme enmarañado nesa cadea de sentimentos recíprocos desnórtame por completo.

Non sei canto tempo levo así, indo e vindo sen sentirme parte de ningures, coma se o tempo e a vida fosen unha dinamo constante e o mundo viaxase cara non sei onde. Os meus compañeiros, aquí, non entenden a emoción coa que falo da loita pola vida dos percebeiros, non entenden a coraxe e a necesidade que encerra ese froito tan pequerrecho que crece amarrado ás rochas do mar, non saben cantas familias penden dun fío cando se logra escapar, por enésima vez, dunha onda asesina. Din que sempre trato de verlle o lado épico ás cousas, e eu fico pampo, porque o único que teño na miña mente son flashes impresionistas en constante movimiento.

Ninguén me ensinou estas cousas de pequeno. Nin no instituto, nin na universidade. Se o día de mañá quedo sen traballo non saberei sortear ás ondas para rabuñar percebes. Non sentirei que salvo vidas e dou de comer á familia dos meus compas cada vez que aviso a berros da chegada de ondas ameazantes. Nunca sentirei o arrecendo desa camaradería que leva o pan á cociña da xente, nin tampouco vestirei a raspeta e a malla dun gladiador do mar. Dende pequeno, dende que cheguei cos meus pais da emigración sen saber qué era un emigrante, só escoitei estas palabras fóra do colexio. Dende pequeno, sempre tiven a sensación de que me faltaban as primeiras palabras para nomear ás primeiras cousas que entraban a través do meu corpo nun mundo novo.

Hai uns días busquei a palabra raspeta no diccionario da Real Academia. Non aparecía. E logo busquei a palabra malla e só vin cos meus ollos artistas de circo, bailarinas e armaduras, mais non vin percebeiros, nin ondas, nin rochas.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*