O Zeitgeist da cidade

Un texto de Diego Taboada

Diego Taboada
Diego Taboada

O señor Leopolodo entraba tódolos días ao bar con ese charme de indiferenza e seguridade en sí mesmo. Tiña unha papada enorme e graxenta e unha voz como afogada, coma se alguén lle estivese apertando o pescozo mentras falaba. Os habituais da vila dicían que estivera metido en leas moi serias nos tempos da guerra, mais procurei non facer moito caso do rumor. Unha vila galega é algo semellante a un útero materno. Se pasas nove meses nela, sínteste quente, acollido e alimentado, mais, aos nove meses, o seu cheiro é tan cercano e familiar que non queda máis remedio que saír fóra del para buscar ar fresco. Nunca sentín nada pola súa persoa. Érame absolutamente indiferente. Os progres do lugar tiñan á súa persoa como excusa para poder canalizar o aburrimento da vida cotiá, ese aburrimento que vai converténdose en desacougo e de aí pasa ao odio coa mesma facilidade coa que arde un regueiro de pólvora.

Acabei por collerlle máis simpatía ao demo do Leopoldo que ás súas mentes ocas. A súa falsa tolerancia, esa que pregoa que “unha cousa é a liberdade e outra a libertinaxe” cando as cousas non camiñan polo seu rego, érame abondo coñecida. O Leopoldo, cando menos, érame descoñecido, e ademais, gustábame esa anacrónica chulería de arrabalde, o seu chapeu tipo fedora, a súa camisola de seda púrpura abotoada ata o pescozo en pleno verao e o seu puro cubano.
Sempre fun completamente indiferente ao absurdo politiqueo local e aos chismes sobre a vida dos demais. O fedor do máis aborrecedor da humanidade ten nos pequenos espazos unha densidade que só un santo pode soportar, e supoño que por iso, ás veces, preciso volver á cidade, porque na cidade podes manter ese fedor a distancia, podes observalo a distancia, amalo e desprezalo a distancia, rirte del a distancia, ser inmune aos seus efectos e diluirte nas grandes calellas coma se foses un gran de azucre no fondo dunha xerra de auga. Podes, tamén, pasear a toda velocidade mentras ensaias unha rapsodia contra a fealdade dos grandes rañaceos de metal e metacrilato, mentras soñas con tenrura en porlle, polo amor de deus, unha cabeciña, cando menos, a eses maniquies femeninos dos grandes escaparates que só teñen corpo. Podes mesturarte co murmurio da xente, o enxordecedor balbordo dos claxons, as frases fugaces que van perdéndose no ar e que se che meten nos miolos, coma se detrás de cada faísca verbal alumease unha posible historia, e detrás desa historia, outra historia, e outra, e outra, e así ata o infinito.
Eu xa lle dixen a Paco que me olvidase, que me deixase en paz. Pois si, mira, a verdade é que me vai moi ben con Xulio. Á merda, ese tipo de que vai, antes eramos grandes amigos pero. Si, a guerra de independencia norteamericana foi unha resposta de. Ostia, viche onte o gol de Messi, nunca vin cousa igual. Ba, vai rañala home, non me compares a Pelé con Maradona. ¿Queee?, ¿qué me dis?, que agora se fixo lesbiana e esta a saír cunha punkie?. Pois si, estiven en Londres dúas semanas e decidimos deixalo e. Bueno, yo ya estoy cansado de esta obsesión por el gallego, sabes, y además. Merda, home, merda, son os mesmos de sempre, eu queimaba a súa bandeira e. Pois estivo moi ben, si, era un grupo de jazzsoulpunkrockfunk con ascendencia acuario que. Non me fodas, home, como comparas a eficacia da economia de mercado coa planificación. Si, levamos xa tonteando máis de dous meses e. Sempre son os mesmos, poder, poder e poder, é o único que lles interesa”. 
Ás veces intúo que hai unha especie de música detrás de todo ese caos, de todo ese bule-bule urbán, e como non teño o suficiente talento como para captalo, confórmome con quedarme na impotencia desta intucición, na infinda inanidade deste sentimento. Ás veces gustaríame que Deus me dese tantos anos de vida coma Matusalen, e así poder recopilar historia da vida tras historia de vida dende os arrabaldos, e logo necesitaría outros 900 anos máis para poder axeonllarme perante o altísimo e pedirlle que me me dea outros 900, e así seguiría recopilando historias de vida ata escribir a micronésima parte da memoria da humanidade e ficar pampo coas gargalladas dos deuses observando a futilidade do meu esforzo, porque a historia, a moi puta, segue correndo a paso de locomotora guiado por un condutor borracho e cego e eu, en centos de miles de anos, aínda estaría resumindo a historia do segundo vagón no momento de partida.
Finalmente,descansarei, fumarei o último petardo de haxix, beberei media botella de vodka, a pao seco, sairei á rúa cego ata as cellas e volverei á habitación a consumar unha tarefa máis humilde : escribir o meu epitafio no reverso dun selo, facerlle un corte de manga aos deuses, e caer exhausto e suoroso na cama pregoando o meu salmo de vitoria persoal

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*