Os proscritos II: a eficacia

Un artigo de Vidal

Máis dun escritor ten afirmado na última década, a maneira de simple asunción dun feito, que na literatura actual (entendo que se referían á para eles literatura de primeira calidade) non conta tanto o que se diga coma o como se diga. Afirmación discutible, polo menos ultimamente e polo menos aquí. Diso falei na primeira entrega d’ Os proscritos.

Vidal
Vidal

Sen embargo, si é verdade que certas elites literarias semellan considerar narrativa de primeira calidade o que en realidade é prosa. Dígoo sen ánimo de ofender; escrita literaria e xornalística non son termos equivalentes e acho moi necesaria a evasión ocasional que supón o exercicio de estilo. Inclusive dentro do exercicio narrativo mais, e isto paréceme fundamental, sen que chegue a apropiarse del.

Non é moi difícil de ver aquí. A meirande parte dos libros de narrativa que reciben as mellores críticas, os premios de máis prestixio e, en ocasións e por efecto dominó, os que rematan por vender máis (caso de empregarse, sería errónea a denominación “lista dos libros máis lidos”, pois o que se lista son os máis vendidos), adoitan ser narrativamente indirectos, por dicilo así. Algúns dos seus autores, ó seren interrogados acerca da súa obra e da cousa literaria en xeral, afirman que todo o que non presente un notable grao de complexidade carece de interese para eles. Xa que logo, da a impresión, lendo o que escribiron, de que procuraron engadir á complicación que de por si puideran traer aparellados argumento e trama un arrodeo pola súa conta.

Aclaro que esta complicación engadida da que falo non o é tanto por acumulación de elementos innecesarios (empregar dez adxectivos de igual significado no canto de un) coma por unha escuridade premeditada (chamar “cérbero desposuído da súa función de gardián sobrenatural encarnado en ser uliscador con querenza polas pelotas de goma previamente arreboladas lonxe” a un cadelo), excesiva en comparación co certo misterio que, nunha medida razoable, confire encanto a case toda narración.

Cada un pode ter do oficio de narrador o concepto que desexe. O meu achégase ó do contador de contos e distánciase do da procura da absoluta realización intelectual. De cando en vez, hai quen quere filosofar comigo, digo eu que supoñendo que, como ser que bate no teclado, debe o meu pensamento ser veciño da erudición. Eu saio como podo do apuro e respondo que abondo teño xa con tecer e relatar historias, e que cedo ó lector a tarefa de análise que poida desexar levar a cabo a maiores da miña interpretación e recoñézolle o dereito do pracer que poida atopar no que escribo.

Todo o anterior vén a santo do seguinte: Coido que cómpre recuperar, tamén no caso da literatura con vocación menos comercial e máis transcendente, o narrador que, sen excluír, como dixen acolá enriba, a vontade de estilo propio en aspectos significativos, se centre en contar algo do xeito máis eficaz posible, para o lector poder captar máis clara e comodamente a mensaxe (ollo: non vaiamos confundir comodamente con preguiceiramente), que é o que de verdade debe dar traballo á cabeza. De non facelo, os escritores que aínda estean a teimar en ofertar proxectos narrativos interesantes con preferencia da palabra certeira sobre o circunloquio, poderían rematar por fartarse de intentar cruzar o mar a bordo dunha folla de carballo e poñerse a preparar oposicións. Eye of the tiger (falar claro), como dicía Tom Waits nalgunhas das súas letras, esas que requirían un dicionario adicional para seren descifradas no seu sentido correcto.

1 Comentario

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*