Eu, escritor secundario

Un artigo de Andrés Carrasco

Andrés Carrasco

En público eu sempre tendía a mostrarme coma alguén tímido, esquivo e en xeral un pouco falto de carisma. Evidentemente, ese era un comportamento que derivaba do medo á opinión dos demais sobre min e que non tiña moito que ver co meu verdadeiro fondo, pero a cuestión é que eles me vían así, que eu me vía así, que así me relacionaba (sen ter verdadeira capacidade de elección), e que por tanto, durante varias horas ao día, así era. A resultas, veño vivindo cun pequeno conflito interno entre a miña personalidade pública e a privada. Entre o Andrés inhibido e o Andrés espontáneo. Sei que non debería haber razón para preocuparme en exceso porque salta á vista que é unha condición bastante común. Xa o sei. Pero é que eu quero escribir. E de verdade que así non se debe.

Se nunca opinei demasiado porque acostumei máis ben a concordar, como carallo me deu por tomar esta vía? Probablemente porque me gustaba estar só e tiña boa ortografía, a mesma lóxica reducida pola que calquera cativo con balón decide ser estrela de fútbol. O tempo debería terme disuadido. Porén, acabei lendo moito e interesándome de verdade polo que escribir implicaba (o conflito entre a personalidade lectora e a escritora tamén é gordo, por certo, pero ímolo deixar estar), e fun adquirindo certezas sobre o oficio que chocan de fronte con varios trazos da miña personalidade de “secundario”. Hai que ser protagonista absoluto das propias palabras e facerse responsable delas. Ou sexa, todo o contrario de xuntalas para facer un parapeto. Por moi ben que soen; a música sempre soa mellor ca un feixe de bonitas palabras ocas, pois para iso está. Ler persegue outro obxectivo. E escribir, de verdade que así non se debe.

Ao tratar este tema acórdome de Castelao. Non é nada orixinal pola miña parte, todos nos acordamos sempre de Castelao. Pero por que? Porque foi o escritor máis directo que tivemos nunca e padecemos morriña da claridade. Porque expuxo os temas esenciais do pobo que coñecía, e dirixiuse a el medindo as palabras para salvar esa mínima distancia entre os fallos de expresión de un e os de comprensión do outro que é a comunicación. E foi tremendamente político e defendeu o idioma, non dicindo “idioma”, senón enchéndoo de importancia. Se eu releo a maior parte do que escribo, do que “me sae” aínda hoxe, véxome nas antípodas del. Pola falla de risco e de fidelidade a min mesmo. Pola máscara pública que non dou sacado e contamina o texto. É unha loita miña, claro, pero se pretendo saír ao foro xa sei o que me toca. O que non pode ser é que leades algo que eu escriba dende a timidez, e a precaución e o pudor e digades que é válido. Que ao meu rol de secundario, en troques de obrigalo a desaparecer, lle consintamos volverse escritor. Nin, moito menos e sobre todo, que a partir do meu precedente acabemos por construír unha literatura de autocompracencia colectiva.

Coméntoo agora por se nalgún momento publico un libro. Para que esteades alerta, antes de que todo iso aconteza.

3 Comentarios

  1. Imaxino que queres dicir outra cousa, pero non ten por que existir relación entre ser alguén con escasa tendencia a subirse ás cadeiras para bailar nos pubs (aquí en Lugo, en certo local, hai unha tipa moi recoñecible que o fai case cada fin de semana, seica) e ser un bo escritor. De feito, penso que moitos escritores escriben o que nunca poderán facer e/ou o que lles encantaría facer. E mellor que non penses no que han pensar outros sobre o que escribes: por causa de certos individuos, o escritor xa leva per se o sambenito de raro ou cursi.

  2. Ocorre, querido Andrés, que todo está no risco: o risco de fracasar, de quedarse ás portas… E non falo de éxito, senón do contraste entre o que pretendemos e conseguimos literariamente falando. Publicar un libro forma parte dese risco, e é mellor coller a froita verde que deixala apodrecer. O problema dos escritores é que lemos moito e sabemos da valía dos referentes, mais coido que un libro é tamén a demostración dun “estado de cousas” (polo momento cheguéi ata aquí, a ver qué vos parece). Escribir é maiormente acto por encima do resultado. Escribimos porque sí, porque medra en nós este fervello interno que se transmite en letras. Ó mellor, ó longo da nosa vida, topamos cun texto do que dicimos “conseguino”, como a teoría da páxina perfecta de Borges.

  3. Vidal: Non, claro que non ten por que haber relación, iso dependerá de como o leve cada un. Pero se ti es desa forma e cada vez que escribes un relato che sae un narrador que fala con corrección política, suavidade, timidez…ou que simplemente fala moito para disimular que non ten nada que dicir… se non te decatas do problema igual é que che cómpre facer psicanálise, non? Unha cousa é dicir que che dá igual a opinión dos demais e outra demostralo.

    Rodrigo: Eu creo que nin un extremo nin o outro. Non se trata de esixirse ser un “autor imprescindible”, pero si que hai que pelexar por escribir algo bo, algo no que confíes intuitivamente por completo. E que cando teñas unha idea e as escribas te preguntes con total seriedade se iso está ou quedou así-así. Porque se quedou así-así e pensas “foi o que saiu” e o publicas, haberá un lector ao que probablemente lle quedará sensación de perda de tempo. E con razón, entendo eu.

    Moitas grazas polos comentarios, mozos.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*