Detrás de

Un artigo de Diego Taboada

Gústame ver a vida detrás dunha barra, ponme os pés no chan. Teño visto a vida detrás do departamento de comunicación dun partido político, e máis que pórme os pes no chan o único que me puxo no corpo é unha profunda sensación de anguria, así como a convicción de que O Castelo e O proceso de Kafka, e 1984 de Orwell, deixaron de ser ficcions literarias para ser, literalmente, a máis precisa metáfora do que é a sociedade moderna.

Cando a lóxica falla, xa se sabe, a literatura sempre está aí para termar de nós mesmos.

Teño visto, tamén, o futebol detrás do banquillo, e a verdade é que moito se aprende, non só do deporte rei, senon tamén da vida, cando caes na conta de que non es imprescindíbel e de que hai un tempo para pasar desapercibido como hai un tempo para dar a cara e mollarse. Poñer cañas e viños e chupar banquillo, non teño a menor dúbida, son dúas das mello

Diego Taboada
Diego Taboada

res circunstancias que puideron acontecerme; a primeira, porque me axuda a pulsar a public opinión sen perder o contacto coa rúa. A segunda, porque me axudou a entender que o futebol, como a vida, ten que xogarse libremente, sí, mais en coordinación cos demais. En caso contrario, perdes a liga, por moito que destaques individualmente en partidos illados.

Teño visto, sí, esta estraña cousa chamada vida, detrás dun pupitre, e tamén desta experiencia aprendín cousiñas; a primeira : que hai moitos mestres que matan a curiosidade e a autoestima, con intención ou sen ela. A segunda : que hai moito catedrático que fai o mesmo e pensa que por falar con palabras requintadas é alguén máis digno de recibir a lus do sol que o resto dos mortais. A terceira : que non hai nada máis trabucado que os fundamentos e os obxectivos dos sistemas educativos da sociedade moderna. A cuarta : que a meirande parte do lixo, do odio e do prexuízo politicamente verbalizado que os nosos avós transmitiron aos nosos pais re-existe de novo nas escolas nos que estes tratan de educar os seus fillos. A quinta : que a infancia e os infantes non son, precisamente, uns anxos benintencionados semellantes ao bo salvaxe de Jean Jacques Rousseau, e que cumpriría falar da infancia coma unha idade na que, guste ou non, a nosa capacidade para a crueldade e a insensibilidade están tan latentes coma no resto de etapas vitais das persoas.

Pois sí, teño visto, sí, tamén, a vida detrás dun altar. Dende que cheguei a este burdel chamado España con 7 anos e até os 15, máis ou menos, existía unha lei non escrita na miña extensísima familia paterna que obrigaba a todo quisque a ir a misa os Domingos sí ou sí, e non hai volta de folla. Dende o principio, tal costume pareceume sempre absurda e profundamente aburrida; mesmo á hora de cantar sempre tiven que soportar ese abafante espíritu de pesadez de mortuorio, ese estar obrigado a camiñar coma se a morte estivese aí sempre cheirándonos o cu e recordándonos que algún día chegaría a nosa hora. Nunca, nunca xamais tiven a sensación de que dentro dunha igrexa se cantaba para amar a vida, a non ser cando cantábamos ese ridiculosísimo canto que rezaba – nunca mellor dito – así : Alabaréeee, alabaréee, alabaréee, alabaréeee, en-nom-bre-del-seeee-ñooor (sic).

Co tempo foi crecéndome máis e máis pelo aí abaixo, así como certos calores corporais rotundamente imposibles de amainar con cantos… e entón comecei a ver a vida detrás do escenario. Ver a vida detrás do escenario é, tamén, moi pedagóxico, pois un sempre chega á conclusión do inxusta que é a vida e do idiota que é o ser humano nestas cuestions do gusto, sobre todo cando o que importa é sair ao escenario para recibir a calore dos focos, promocionar ao gilipollas de turno para facer o máximo carto posible no menor tempo posible… e asistir ao espectáculo sen máis motivo que pasar o tempo; a falta de unha, triple ración de estupidez reciprocamente alimentada : a do artista de turno confundindo a arte co artisteo, a do espectador de turno confundindo a arte coma un lixeiro light entertainment permanente… e a dos promotores de turno confundindo a arte coma un simple business as Usual :

–          ¡ Rskkk ¡. ¡ Ding ¡. Let’s forget to persude beauty and take the money!.

E así un chega aos 20 e pouco anos prematuramente canso de percibir a vida coma un show, e entón é cando comeza a ler todo o que cae nas súas mans sen medida ata que un día, ou un cúmulo de moitos, van poñéndoo no seu sitio, que non é outro que detrás dun libro, detrás dunha folla en branco e detrás dunha radio. E nada, aquí estamos, detrás da barra, poñendo cañas e viños mentras escoito un pobo que amo tanto coma chego a odiar, coma se chega a amodiar a todo aquilo que un pensa que merecería mellor sorte.

Detrás da barra e detrás dunha radio, escoitando, síntome tan ben coma detrás dunha folla en branco. Algún día, quen sabe, gustaríame ser mestre e poñerme detrás dos pupitres. Detrás de, caro lector, a vida vívese con máis intensidade do que se pensa habitualmente.

2 Comentarios

  1. Parabéns polas letras Diego! Nom sabes o que desfrutei com cada um dos parágrafos…que me trouxerom reminiscências dalgum momento vivido ou sonhado!
    A bo seguro que cum taberneiro coma ti as penas que se tentam afogar nos vinhos fam-se mais pequeninhas!
    Um saúdo agarimoso!

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*