O avó José

Un relato de Pily Dopazo

Soaba un blues, Oscar Peterson acariciaba as claves do seu piano as 07:45.

A mañá era fría e húmida, e inda a luz do día non deixara apagarse as farolas das rúas. Saquei un pé da cama, a sensación xélida subiume ata a altura do xeonllo, inda así tíñame que erguer, el xa non sabía de horas; nin de día nin de noite; nin de calor nin de frío …

Navalla de barbear nunha man e toalla de pelo branco, na outra, unha tina pequena de auga quente con xabón “La Toja”, era o seu preferido.

Pily Dopazo

O entrar na súa habitación, atópome aquel home que tanto coidara por ternos a todos en pé, tirado sobre un chan espido, a cariña chea de frío; os brazos cruzados enriba do peito enleados entre as mangas do elástico de felpa; as pernas que xa non se estiraban dende había un tempo, estaban máis dobradas que de costume e cunha cor ennegrecida; os ollos mirando fixos para o teito da habitación perdidos en ningún sitio; tremía como unha vimbia cando o forte vento do sur empurra por ela nun día de temporal.

A punto estiven de deixar caer a tina de auga por ir correndo a levantalo pero si o facía, ademais de frío acabaría mollado. Pouseina enriba do chan, deixei os trebellos de aseo enriba da cama, e tireime a el para o levantar. Saquei aqueles brazos do nó que quedaran feitos, xireino para enriba da alfombra, tentei de estirar o pouco xogo que ofrecían aquelas pernas, collino por debaixo dos brazos e tirei del cara arriba, para sentalo enriba da cama. No momento que a súa cara quedou de fronte á miña, a alma caeume aos pés. Meu avó, aquel home que tanto loitara, que tanto sufrira, que tanto nos  ensinou a sempre poder máis, mirábame fixamente e as bágoas caían dos seus ollos como os litros de choiva caían traídos por aquel vento empurrón.

“Efighenia, a túa filla acábame de morrer …”

Había uns meses que a súa biblioteca da memoria perdera varios estantes, quedaban só algúns dun tempo moi pasado que parecía volvían a el como no mesmo momento que aconteceran.

José era meu avó, casara con María, muller corpulenta de corazón doce. O un era de Pontevedra, a outra de Vilaxoán. María era filla de Efighenia, que morrera cando ela non contaba máis de 12 anos. José, meu avó, non chegara a coñecela de corpo presente pero a súa presenza sempre estaba na casa.

Traballaban polos peiraos mercando peixe e ían os mercados a vendelo. Sempre mollados co peixe do mar, traballaban de noite e de mañá, durmían as tardes.

Nun día dun cálido agosto, María, miña avoa, collera unha catarreira. Era verán, non había falta de se coidar, só a calor dos días sería quen de a facer sandar. Mal sabía ela que os cinco días aquela catarreira acabaría nunha pulmonía, aquelas que naqueles tempos de sobras te podían matar. E así foi, María, miña avoa, nun 22 de Agosto do 1971 cerrou os ollos para non volvelos abrir, deixando a José, meu avó, só para o resto dos seus días.

“Efighenia, a túa filla acábame de morrer …”, 30 anos despois José repetía as mesmas verbas que dixera cando veu a María pechar os ollos, e 30 anos despois a volvía chorar. As súas bágoas eran as dun home que acababa de enviuvar.

E como Efighenia estivera sempre presente naquel fogar, ao verme a min entrar pola porta e irlle a axudar, entre bágoa e bágoa creu ver a sogra, e nese momento empezoumo a contar …

Sentei ao seu lado na cama, abraceime a el, e os dous seguimos a chorar, pasou media hora, a hora enteira, eu intentárao tranquilizar. Púxenme en pé disposta a asealo, falándolle con tenras palabras e, no momento que me apartei del un chisco, agarroume da saia, quedou mirando para min, en un son de agonía escapado dende a súa gorxa pediume desconsolado a través dos ollos que non marchase, que non o deixase quedar.

Naquel segundo velorio, José, meu avó, pechou os ollos, e como fixera no seu día María, miña avoa, non os volveu a abrir mais …

5 Comentarios

  1. esta historia conta a vida tal e coma nos a vivimos forte e dende logo pero ¿a que de nos que todos temos unha vida nos pasou algo semellante ? moitas felicidades polo articulo espero ter pronto o seguinte bicos pily

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*