Paseando a don Roberto

Un artigo de Antonio Mira

Antes de que chegue xaneiro quero facer un exercicio de orixinalidade, algo rompedor: Eu NON coñecín a Don Roberto. Non fomos amigos. Non botamos unhas garimbas, unhas blasfemias e unhas risadas nalgún escuro local de Compostela. É máis: só puiden ver un espectáculo seu, “Sen ir máis lonxe”, do que daquela non entendín moito e que me provocou unha serie de reflexións das que hoxe me avergoño profundamente. Moi mal, Antonio, moi mal.

Antonio Mira

O meu contacto coas encenacións de Don Roberto foi sempre lateral, por terceiras persoas. E para cada espectáculo que pasaba perto de onde eu estaba había sempre mil tonterías que me impedían asistir, sendo “Animaliños” o caso máis flagrante. Esta capacidade miña para non estar no momento xusto no lugar axeitado repetiríase co Citizen de Chévere (e mira que non fixeron bolos…) mas, enfin, hai que levar a vida con resignación.

Cheguei, portanto, a Don Roberto através dos libros e do que me ían contando, o que non impediu que crease unha imaxe bastante favorecida do dramaturgo. Só puiden saldar esta débeda  con el (e saldar daquela maneira) cando tiven a posibilidade de colaborar na montaxe dun texto seu, aló onde Portugal remata e albiscamos África.

Foi hai uns anos. Uns amigos que facían parte dun grupo de teatro amador en Loulé tiveron a pésima idea de pedirme algún texto que eu recomendase, para poucos actores e que tivese “chicha” (claro que os portugueses non dixeron “chicha”, os portugueses son moito de falar con mil subordinadas e isto e o outro… pero pedir pedían “chicha”). Ao día seguinte tiñan na mesa unha edición pequerrechina, das de Pico Sagro, do Laudamuco señor de ningures. En menos dunha semana xa tiñan decicida a próxima montaxe… e o grupo non voltaría ser o mesmo (permitide que me poña estupendo).

Comezamos traballando arreo sobre o texto Liliana, João e mais eu, adaptando aquel galego popular dos setenta ao portugués do Algarve. Nun Portugal cun primeiro ministro zómbico, a traballeira víase recompensada pola “alegría revolucionaria” dos meus compañeiros. A peza sería dirixida por João, que quería facer algo diferente ao que viña sendo presentado polo grupo (principalmente teatro de revista cheo de playbacks e de situacións supostamente divertidas que a min, por reminiscencias a Arturo Fernandez, pouco chiste me facían). Os actores serían novos, con moitas vontades de traballar, toneladas de ilusión e un pouco cansados de certas escleroses que aparecen nos grupos cando levan anos e anos (o star system, que tamén existe nos grupos amadores). Eu, que daquela traballaba facendo que era profesor de galego, contentísimo de espallar Laudamucadas polo mundo adiante. Non houbo, acreditade, temporada máis luminosa no soleado Algarve.

Comezaron os ensaios e prometín pasar por aló para falar cos actores sobre o contexto da peza, a Galiza e o autor e así axudalos no seu traballo (o que era, dito sexa de paso, unha soberana tontería). Como era teatro amador, aparecían os problemas de sempre: dificuldades de horarios dos actores, da utilización do espazo (o grupo principal ía estrear outra revista máis e había que compartir as horas de sala), falta de material, a ver onde conseguimos un retrete… o marabilloso mundo do funambulismo teatral! Aló aparecín eu para ver un ensaio, baixando do autobús que leva a Loulé moi ilusionadiño e coas miñas fotocopias debaixo do brazo. Ese día o Pedro chegaba tarde (vendía non-sei-o-que polo Algarve adiante, estaba na outra ponta da rexión mas prometía chegar canto antes ao ensaio) e Rui e Rita, Laudamuco e Minia, traballaban escena de sexo. [Nota: se non coñecedes Laudamuco, señor de ningures… que facedes perdendo o tempo aquí?].

Coñecín aos actores, falamos un pouquiño do texto e comezaron a ensaiar coa dirección de João e unha tímida axuda miña (era a primeira vez que me vía nesas). O día de traballo foi divertido e proveitoso e eu quedei en que seguiría axudando nos ensaios (de traductor a asistente do asistente do director, un ascenso meteórico no teatro portugués). Pasados uns días soubemos que había unha estrea marcada, nunha especie de galería de arte municipal dun concello próximo, en menos dun mes. Obviamente, pánico xeral. Mais iso xa volo conto na próxima feira…

4 Comentarios

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*