O cabalo de O’Sullivan

Un relato de Diego Taboada
O sol asomaba polo horizonte. Podía ver a sombra dos cábalos ao lonxe, mergullándose na néboa e expulsando bafo quente polo naris. A igrexa daba as primeiras badaladas do día. E veña as bombas a estoupar no ar, e os cabalos correndo pola falda do monte, e os homes correndo detrás deles.

Diego Taboada
Diego Taboada

Habíaos de moitas cores. Brancos, marrons e negros. Ao lonxe parecían unha manda tola de ñues, veña a galopar coma se estivesen posuídos polo demo. Pouco a pouco, os homes íbanos guiando cara o camiño que daba á rúa principal da vila, e dende alí, con berros e baras de madeira, obrigábanos a meterse polas portas de madeira que daban á praza circular, feita con valos de pedra. Non podía entender como un animal tan forte deixaba dominarse tan facilmente polo home.

Mamá estaba na cociña mirando pola fiestra. Tiña os ollos húmidos. Pensaba en papá, seguro. Agora gardaba a caixa de madeira coas cartas de Suiza no baño. Tódolos días, ao levantarse, fechaba a porta do baño e non saía en media hora. Supoño que non lle gustaba que a vise chorar. 

Saín á rúa. Caía unha chuvisca lene e persistente. O ar batía fortemente nas follas de millo, producindo un fra-fra-fraa constante, coma se milleiros de xabarís se puxesen de acordo para entrar en tropel no campo. Ao lonxe podía ver como as follas marcaban o percorrido do ar, e eu sentía calafríos, coma se tivese pánico a que unha forza misteriosa me elevase cara arriba para facerme desaparecer. 

Acordeime do vello O’Sullivan. Ninguén o quería, era unha desas persoas que a xente plana e trivial acostuma a alcumar coma raras. Vivía nunha pequena casa de pedra, ó carón do río, disfrutando da súa pensión e das sesions matutinas de pesca. Tiña a casa chea de libros vellos. Nunca lle preguntei de qué trataban, dábame a sensación de que a pregunta era demasiado persoal, coma se os libros fosen unha prolongación do seu ser, tímido e reservado, e non quixese desvelar ren do que gardaba na súa biblioteca.
O’Sullivan fumaba en pipa. Escribía contos e relatos que mandaba a concursos literarios a Irlanda. Sentíase máis seguro en Galicia, estaba canso do seu país. Gustábanlle moito as historias de vida da emigración galega, dicía que eran moi semellantes ás historias de vida da emigración Irlandesa. Ademais, tiña a sensación de que os galegos eran xente boa e humilde. Eu respondíalle bueeeno, encollendo os hombros, e espetáballe o que papá me escribía en carta dende Suiza, eso de que o demo existía en tódolos países e que, polo tanto, había que esforzarse por ser bos en todos. Escachou a primeira vez que llo respondín, recordo que estivo uns tres minutos chorando coa risa. Caíanlle as bágoas polas meixelas, coma se a miña resposta o liberase dalgunha dor sublimada. 

Estaba namorado dos cabalos, transmitíanlle unha elegante paixón contida. Tivera un na casa do seu avó, en Irlanda, un de cor marrón escuro. Gustáballe agarimarlle a fronte polas tardes, no cortello. Era coma unha terapia, un exorcismo persoal. Dicía que botaba moito en falta ao cabalo, que non podía calmar tan fácilmente o desacougo dende que marchou de Irlanda, despois da morte do avó. O’Sullivan era así de sentido e necesitado. A pesares dos seus modais rudos gardaba no seu interior a un neno famento de cariño. Doíame que a xente da vila falase mal del sen facer o esforzo de coñecelo. 

Non, o solitario O’Sullivan non era o raro. Raros eran os demais.
Onte pola noite ensinoumo. Prometéramo hai unha semana. Cando entrei na cociña xa o desempolvara. O mapa estaba enriba do mármore da cociña de leña. Agora é un namorado da Ribeira Sacra. Cando ten a oportunidade, enche a súa mochila de libros e algo de comida e vaise alí. Di que lle gusta respirar ar fresco, que precisa namorarse dalgún lugar.

Pregúntolle moitas veces se non lle gusta a mariña lucense, respóndeme con un “si” seco, coma se a resposta tivese algo de mentira e algo de verdade. Creo que se irá dentro de pouco, acabou o seu ciclo aquí. Sei que lle gusta moito a mariña, mais O’Sullivan xamais se casou con ninguén e xamais se casará, nin con muller nin con terra algunha. Non entendo cómo pode vivir así, mais faino, e con moita serenidade, coma se o desarraigamento perpetuo fose condición natural no seu ser. Coma se o tempo e o desexo o empurrasen cara o descoñecido. Coma se aborrecese o coñecido.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*