A dor e a furia

Un relato de Diego Taboada

Ás veces non podo perdoarllo. Comunicáronme a súa morte coa mesma frialdade coa que se comunica a morte dun ser querido por internet :

-Xulio suicidouse. Foi onte. E-mail de Richi.

Diego Taboada
Diego Taboada

Suicidouse, si. Decidiu acabar coa súa vida pegándose un tiro no peito cunha escopeta de caza. Estaba só na súa habitación. Os seus pais atoparon o seu corpo ensanguentado ao chegar a casa. Creo que a última vez que o vin foi cando me pediu cartos despois de sairmos de tomarlle algo do bar do Toni. Sabía que non mos pedía, precisamente, para mercar chuchameles. Levei a man ao peto de mala gana e díxenlle que non me gustaba un carallo ter que darlle cartos para meterse merda. Díxenllo cunha especie de tenro enfado, e entón cravoume a súa mirada de neno adulto e puxo cara de circunstancias, con manterse en silencio e por cara de carneiriño degolado, solucionouno todo. Sabía perfectamente que eu non sabía dicir que non. E eu collín, de novo, si, e caín na trampa, dinlle os cartos a un amigo para que seguise meténdose merda. Non sei se quería fumar chinos ou inxectarse a heroína directamente en vea, e a verdade, dábame igual.Cando me comunicaron o seu finamento, o único consolo que tiven foi cruzar a cidade de Braga de extrarradio a centro para falar con Gianluca.

!Mi chiamo Gianluca Bellini, come il suonatore di violini!, escribira na porta da súa habitación. Cada vez que entraba á casa dos italianos e o lía, non podía reprimir un sorriso. Verdadeiramente, fixéronme sentir coma na casa. Tiñan un aquel que non tiñan a meirande parte dos Italianos do norte. Saían todos xuntos pola noite, axudábanse e animábanse entre eles, falaban, conversaban. Facían chistes continuamente sobre Berlusconi -algo que non se atrevían a facer cando se atopaban con algún Italiano do norte que non coñecían previamente-. En resumo, había comunidade. Sobraba ego.

Creo que estiven tres meses seguidos visitando a súa casa as fins de semana. Sabía de antemán cal sería o prato. Spaguetti al pesto, cervexa, Tom waits de banda sonora e conversas en extremo intelectuais sobre cinema independiente italiano que descoñecía por completo. Gianluca parecíame un ser de película, e os seres de película adoitan a ser pouco conscientes da súa singularidade. Os seres de película non se ven a sí mesmos na película, sinxelamente, viven a súa vida dende o que son. Mais nada.

Andrea, o seu mellor amigo, era fillo dun humilde panadeiro de Calabria. O pai de Gianluca era fontaneiro, tamén de Calabria; estaba a cotío recordándome que non quería ser un intelectual, nin de dereitas, nin de esquerdas, e falábame continuamente da dignidade de ser unha persoa do popolo, do orgullo dos artesans, da grandeza de Hemingway e dos Cadernos dei carcere de Antonio Gramsci. O último libro que lle fascinou foi O idiota e Crime e castigo de Dostoievsky. Gustábanlle as dixestions intelectuais pesadas, o que non lle gustaba, iso sí, era complicarse demasiado a existencia.

Na casa de Gianluca escoitábase Jazz, fumábase haxix, parolábase sobre a importancia dun cinema popular e apegado á rúa, e sobre todo, falábase continuamente do mesmo que se adoita a falar en Galicia, pero con persoaxes e escenarios diferentes : ¿Quedarnos ou voltar?. ¿Botar a Berlusconi ou quedar en Portugal?. ¿Reconstruirse por enésima vez fora do lar patrio ou conservar a raíz?. ¿Ser ou non ser?. ¿Deixarnos asimilar culturalmente ou manter a nosa idiosincrasia de italianos meridionais?. ¿resistir ou comer spaghetti al pesto?. ¿Falar un italiano standard e común ou reivindicar o orgullo de falar os nosos 20 e pico dialectos?. ¿Socialismo ou capitalismo?. ¿Crer ou non crer?. ¿Sexo ou barbarie?

E no medio destas paroladas existenciais de suburbio, Andrea, o fillo do humilde panadeiro de Calabria, mirando o seu teléfono móvil e esperando a chamada de Vassia, a rapaza grega de grandes ollos verdes, cara de anxo e longa e ondulada melena loira. A súa cara berraba en silencio : Aquí e agora… amar, e punto. E a miña, nunha mirada de silenciosa complicidade, berraba : aquí e agora… preciso olvidar, e punto.

Olvidar o suicidio de Xulio. Olvidar a morte de Roberto. Olvidar o asasinato de Fabio. Olvidar o día que saiu de proxecto home e volveu de novo ás andadas. Olvidar ese día fatídico, si, cando baixamos a Ourense en coche ao Rock club e meteuselle de novo entre cella e cella ir a pillar coca. Olvidar a miña resposta. Fabio, tío, hoxe estás insoportable, ¿porqué non me deixas en paz?. Olvidar a súa última mirada, coma de xeo, cravándome o iris nos ollos con silencio absoluto e repentino. Olvidar a súa reacción; de frente, dereita e cara as escaleiras. Nunca máis volvería a velo.

Olvidar o calafrío do día seguinte, na casa de Miguel, cando mamá chamou ás 10 da mañán preguntando se estaba ben, que ónde demo estaba, que se sabía o que ocorrera, que se sabía o tremendo disgusto que tiña enriba, que se sabía que a Fabio apuñalarao un camello no barrio de bichita deixándoo seco no chan, que se sabía que as imaxes sairan ipso facto na TVG, que si estaba meténdome algo porque estaba moi evasivo ultimamente, que si tiña que volver o antes posible a casa… Olvidar o calafrío da última imaxe, das últimas palabras; Fabio, tío, hoxe estás insoportable, ¿porqué non me deixas en paz?. A culpa foi miña, si, miña, se calara a puta boca, se fose máis asertivo, se non lle dixese iso non estaría agora morto. Joder, merda. ¿Sufriría?. ¿Quedaríase ko ao momento?. Meu deus, qué loucura, non vou poder soportar este cargo de conciencia. A culpa é miña, si, miña. Non debería decir iso. Debería ter a boca fechada. Foi culpa miña, si, foi culpa miña.

Olvidar a foto do seu corpo tirado na páxina de sucesos da Voz de Galicia. Olvidar o apestosamente frías que me resultaron as palabras “Fabio Ferreiro Moure, un joven de orígen brasileño, apareció apuñalado hoy a las 10 de la mañana en el barrio de bichita”. De orixe brasileira, a nai que te pariu, ¿qué demo importará a denominación de orixe da morte?. Se fose eu, mesmamente eu, o apuñalado por ese cabrón, a miña denominación de orixe quedaría en segundo plano, ¿”Diego Taboada varela, un joven de orígen gallego, apareció apuñalado hoy a las 10 de la mañana en el barrio de bichita”?. Quero crer que ningún xornalista remarcaría iso.

Cánsanme as denominacions de orixe. Son Diego Taboada, non preciso denominacions de orixe, paríronme con amor e cesárea en Monforte, pouco despois viaxei forzosamente, coma os meus pais, a Suiza, Rheinffelden, a miña matria da infancia, antes de volver de novo a España pola necesidade afectiva dos meus pais e despois, moito despois, de escoitar ao meu pai día tras día dicir que foi un erro voltar a este país de caciques bencomidos que só saben freir a impostos a quen traballa a reo día a día.

Así que non, paso das denominacions de orixe, nin Suiza é miña nai, porque esa nai xa queda moi atrás, nin España é miña nai, nin Galicia é miña nai. A miña nai é a cuncha da miña nai, que me pariu con dor e amor cando non había nin aparellos para previr un parto con cesárea, que me deixou no colo da avóa cando tivo que abandonar Galicia para traballar en Rheinffelden, que pediu permiso no estranxeiro para que puidese cruzar a fronteira Española e ser considerado cidadán provisional de Suiza, que decía tacos en alemán cada vez que se lle caían os pratos na cociña, que limpaba a merda pegada nas sabas dos vellos seniles que durmían no hotel no que traballaba, que falaba nun italiano melódico, popular e danzarín naquela terraza na que as señoras da limpeza saían a fumar un pitillo e rirse do xefe, que me deixaba xogar e falar en solitario na miña habitación sen decirme nada, que vestía con pantalons vaqueiros hippies e acampanados e tops apertados marcándolle os seus fermosos e redondos peitos, que ría a gargalladas dende o estómago achinando os seus ollos de cor verde intenso.

Eu non teño máis nai que a concha da miña nai, e punto. Vaia o demo coas denominacions de orixe.

2 Comentarios

  1. Linhas entretecidas amenamente a pesares da dureza dos temas; pois case que ás veces o dos cargos de conciencia está á altura do das posturas das denominacións de orixe…
    Parabéns pola rotundidade de afirmar a papo cheo de quen es fillo! Outras inda non o sabemos moitas veces…
    Un saúdo.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*