Carallos e hostias quenindiola!

Un artigo de José Luís Sucasas

No verán de 1997, o amigo Toimil e máis eu collemos cara Asturias coas bicis remangadas e a san intención de coller forma para a Marcha anual Ourense-Manzaneda. Como daquela Toimil aínda non tiña coche e o meu era deses de ligar, pediramos prestado un todoterreo para coller dentro as bicis e mais nós. Eu levaba comigo A velocidade do frío, de Manuel Seixas, para ter algo que ler antes de que me vencera o sono polas noites. Mercárao uns días antes e supoño que polo título estraño, enigmático : nunca me dera por pensar nesa dimensión da friaxe. Toimil, como bo filólogo do ILGA, creo lembrar que se fixera cun número especial de Ciclismo a fondo adicado ós portos esmeralda: Alto de la Llama, Collado del Arnicio, La Faya de los Lobos, Mirador del Fito… Como hotel de concentración escollemos El Capitán, na estrada que comunica Arriondas e Cangas de Onís, o mesmo que foi testemuña do abandono de Miguel Indurain na Volta de 1996. “Hoxe vai máis frío. A noite cae coma unha condena. Para min é un alivio. Hoxe non sei canto tempo botarei aquí. Noite de luns. Moitos coches nesta autoestrada que teño tan gravada, tan repetida, tan sabida.”

J.L. Sucasas

Así comeza o libro de Seixas. Con frases curtas, coma coutando as palabras. Pero axiña a cousa se pon fea e un torrente de violencia reborda nas vidas cruzadas de Xabier de Godos e Moncho de Sarria. Palabras violentas, sucias, pecadentas. Tantas xuntas e seguidas eu só as escoitara a deshora nalgunha taberna da Balouta. Como partillamos cuarto, eu dígollas en voz alta ó filólogo; pero son tantas, que remato por lerlle parágrafos enteiros. “Carallo, aí non se andan con hostias!”, dime el.

“Eu mais ben diría que voan”, retrúcolle. Estou abraiado. O meu acervo exclamativo, criado nunha familia apostólica de rezo diario e pulido logo eclesiasticamente, redúcese a carai, ospí, ostrá,ondiá, mecagoendiola e mecagonatós. Alén xa está o pecado. Pero aquí no libro de Seixas hai carallos e hostias quenindiola! E no canto de amolar din foder, así ás bravas. E a un malnacido chámaselle fillo de puta, deus mo perdoe. “Xa podía deixar alí a pirola co seu carné de identidade sinalado con ferro fundido sobre ela”, di o Moncho de Sarria, referíndose ó asasino descoñecido da súa parella. Sería mellor durmir e deixar a lectura, pero algo turra de min e sigo.

Erguémonos cedo coa ansia de facer a primeira etapa asturiana. Logo de almorzar ben, baixamos as bicis do coche e collemos camiño cara Arriondas. Alí enfilamos pola estrada que vai ó Mirador do Fito, a vertente mais longa e tendida do porto. Imos sempre de par un do outro. Segundo pasan os quilómetros eu vou acelerando o ritmo, pensando que nalgún intre Toimil vai ceder e poñerse a roda; e non só iso, senón que irá perdendo metros ata chegar ó cume. Xa sei que é quince anos mais novo ca min, pero eu levo mais tempo facendo perna e iso é o que conta no ciclismo. Pero non, non cede nin unha chisca, sempre de par. Súa coma un carneiro o moi castrón, respira coa boca aberta de todo, o casco chóutalle riba da cabeza, xa nin fala; pero non cede nin nas curvas. E por máis que baixo piñóns el segue á miña beira, coma se viñera prendido dun fío invisible. Coroamos xuntos o Mirador, e na encostada baixada cara o mar pérdoo por fin de vista. Vou coma fuxido dun tiro, sen mirar cara atrás e só me deteño a esperar cando chego á estrada xeral da costa. “Carallo, sóbeche ben o fillo de puta … hostias se sube … Agora baixar non baixa un carallo … costa abaixo é unha maricona, está claro”, penso namentres agardo que chegue onda min. En Colunga facemos unha parada nun bar para encher os botes de bebida fresca e, namentres el vai ó escusado, eu aproveito para afrouxarlle o parafuso do ferro do asento da súa bici.

Despois de saír do bar, montamos as burras e collemos dirección ó Alto de La Llama, que nos levará a Infiesto e mais despois a Arriondas de volta. Aínda non levabamos nin dous quilómetros val arriba, a Toimil báixaselle o asento de golpe. “Merda! Rompeu o parafuso”, escóitoo roñar. Eu fágome o estrañado. “Vaia ho! Éche ben raro!” Pero alí non tiñamos nada para remedialo, así que o pobre desgraciado tivo que facer de pé sobre os pedais os 35 quilómetros que quedaban ata o hotel, incluída a subida do porto. Hoxe, quince anos despois, aínda me pregunto o por que me deu por alí, a min que son un home de natural pacífico e tantometén. Non sei, ás veces penso que algo tivo que ver a velocidade do frío.

 

3 Comentarios

  1. José Luís, homepordios! Iso non se fai… Non fago mais que pensar no pobriño de Toimil, aí, amolado por ter unha bicicleta que, nunca mellor dito, estáballe a dar por onde debía ir o sillín!

  2. Estraña lectura para unha viaxe en bicicleta, nunca imaxinara aí A velocidade do frío, un libro tan duro. Pero José Luis, se quere ir cos tempos, ten que cambiar cada letra de todos eses palabros por un asterisco.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*