Os delirios de Don Tomé

Un artigo de Diego Taboada

Hoxe veu pola mañá a almorzar co meu pai; mentras bebían un viño da Ribeira Sacra comezou a falar de Peter Schoffer, un compañeiro de Gutenberg que foi, seica, quen introduciu o primeiro libro en Galicia. Non sei qué demo falaba dun tal “Decretales gregol Papae XI”, do que só se conserva unha folla no Gaiás, e tamén dunha exposición que se está a facer alí que se chama “Exlibris Gallaeciae” : dos libros de Galicia. Seica a exposición ten a intención de utilizar os libros coma método para dicir cousas, ou iso foi o que saiu dos seus beizos; mamá e máis eu cruzámonos a mirada ao instante, como dicíndonos, en silencio, que para decir cousas non era necesario coller previamente un libro.

Diego Taboada
Diego Taboada

Todo o mundo di cousas. As palabras andan por ahí ceibes e son coma un fonógrafo cotián do espírito dos tempos, pero non quixen perturbar a emoción do Diácono, a quen papá respetaba moitísimo pola súa experiencia común na emigración, en Suiza, e que seguía parolando e parolando sen cesar, dicindo que a través destes libros podíase comprobar a existencia dunha identidade galega diferenciada, e tamén a existencia de certa “cultura de distinción”.

Mentras chisporroteaban as patacas fritas na tixola, miña nai levou a man á boca para disimular un sorriso pícaro e miroume aos ollos. Estiven a piques de contestarlle ao diácono que para distincions xa tiñamos á cociñeira, e que ben que o estaba agradecendo o seu estómago nese momento. Mamá adivinoume a intención, de novo, en silencio, e abriu os ollos cara min facendo un aceno. Non te metas en leas, que cada vez que abres a boca ou fas unha pregunta montas unha que vale por sete. Calei, e levei a man á boca, tamén, para disimular o cómica que me parecía a grandilocuencia de Don Tomé, que seguía parolando emocionado sobre un texto que demostraba que a cultura galega existiu dende que a descubriron os Romanos e por iso deberíamos estarlles agradecidos polo feito de que nos deran un nome :

-¡A mirada Romana púxonos un nome colectivo, como pobo e como reino, Galaicos e Gallaecia, ¿dádesvos conta?-

-Dou, dou- contestou meu pai mentras furgaba nas narices co dedo índice

-Damos, damos- contestou mamá con indiferenza mentras apartaba a cabeza da tixola para esquivar as gotas de aceite quente

Tres horas seguiu parolando o señor Tomé con Papá. Mamá xa estaba na habitación vendo a TV e eu comecei a facer garabatos nun mapa físico de Galicia. Cunha cruz negra, marcaba o lugar dos encoros, das cárceres, das estradas, das fervenzas, dos festivais de Jazz.. e tamén, cun círculo vermello, arrodeaba as zonas con máis densidade demográfica, e cun círculo azul, as zonas con máis industria, e cun círculo verde, as áreas e especies protexidas.. ; foi entón cando saín á fiestra a fumar un cigarro e descansar un chisco. Collín o telescopio vello de papá con desgana e apuntei cara o ceo. E xusto nese instante vin unha lus vermella cor púrpura atravesando o ceo e deixando un aura da mesma cor en menos de tres segundos; a pregunta veume á cabeza ao instante e fiquei un chisco confuso, coma se un impulso interior xurdise despois do escintilear da estrela fugaz :

-¿E cómo se nomeaban a sí mesmos os kallaikoi antes da chegada dos Romanos?. ¿E porqué as cousas teñen que existir só cando alguén a quen descoñeces as nomea cunha palabra sen pedirche permiso a ti?. ¿E porque este anaco de terra só comezou a existir cando chegaron os outros co seu Latín, cos seus soldados, coa súa ansia voraz de ouro?

Apartei o ollo dereito do telescopio, entre enfadado e perplexo. Tirei o cigarro pola fiestra. Antes de durmirme, con Sinead O’connor bisbándome letras dende o fío musical, pregunteime, entre perplexo e enfadado : ¿E porqué seguimos precisando a mirada e a lingua do amo para ser descubertos e comezar a existir?.

Abrín o diccionario e busquei a palabra amo :

1-Cabeza ou señor da casa ou familia

2-Dono ou poseedor de algo

3-Home que ten un ou máis criados respecto deles

4-Persoa que ten predominio ou escendente decisivo sobre outra ou outras

5-Tratamento dirixido ao señor ou a alguén a quen se desexa manifestar respeto ou sumisión

Fechei o diccionario, desexando pegarlle unha patada no cu ao señor Tomé

 

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*