O día do teatro

Un artigo de Antonio Mira

Haberá un mes fun confrontado de modo alevoso polos dous bechos, cousa alarmante se temos en conta que rara é a vez na que se poñen de acordo.

El non has ir á manifestación do día do teatro? (este era, claro, o ácaro. Sempre lle dá por comezar as perguntas ao xeito do Cunqueiro). O becho da madeira asentía nun segundo plano, cos brazos cruzados sobre o peito, dando a entender que se podían rifar unha série de bofetadas e que eu coleccionaba boletos sen parar.

Día do teatro?, berrei alarmado. Pero que clase de dirixentes temos que deciden dar un día ao teatro como quen llo adica ás Forzas Armadas? Para que? Para que os teatreiros desfilen facendo monecadas mentres as autoridades fican nas gradas desmontables con xesto de contido orgullo: Eses son os nosos actores e actrices! Mira o chaval ese de Matalobos… parecía ben máis alto na tele.

Ti non es moi listo, non si? O becho da madeira sacoume da ensoñación de ver ao presidente engravatado e ás conselleiras de mantilla vendo desfilar tipos con zancos.

Mentres me obrigaban a saír da casa e pillar o tren para Compostela, fóronme informando dos últimos cristos montados: cancelacións e peches de teatros, expresións de repugnidade, destitucións e mil movidas máis. Eu, ademáis de por solidariedade con todas aquelas persoas que fan posible que haxa teatro e así ser feliz ou desgrazado, e por medo a levar un correctivo de dous bichos imaxinarios, ía ben contento a Compos. Xa sabedes da miña paixón polo viño en cunca e a tapa abondosa.

E alí estivemos os tres, rodeados de teatreirada, circensada e maxicallada cabreada, para facer o tour típico das manifestacións e dar remate na porta do Salón Teatro. Non teño memoria suficiente para contar aquí todo do que falaron (tanto os que tomaban a palabra como os que conversaban no corpo da manifa) pero quedáronme na cabeza dúas cousas: Os tres mil anos que leva o teatro choiando sen descanso (como apontou un petrucio Lino Braxe) e a necesidade vital da existencia de repunantiños (como dixo Carlos Callón) (por certo, habería que investigar se existe unha fábrica de clones de Carlos Callón… non hai sitio no que non estexa!).

Deume daquela por imaxinar unha alba de groria dos repunantiños que foron, reunida entre o lusco e o fusco no teatro grego de Taormina aló na Sicilia. Seguro que as autoridades nosas, tan inconscientes, mandaban un conselleiro ou un secretario xeral para convidalas a instalarse no Teatro Mássimo ou na cidade da cultura. Quen vería a Shakespeare falando en confianza co funcionario cinzento (eu nestes casos imaxino sempre a Anxo Lorenzo… dáme o casting): “Mira… é que nós alí non nos amañamos, sabes? Está todo moi limpiño…” e sospirando un “manda carallo”, na súa versión inglesa, mentres observa o coche oficial, fracasado, camiño de Palermo.

E mira unha cousiña… Agora era o turno do ácaro de me espertar das ensoñacións diurnas. Cal é a función do CDG?

E por se non abondase con que a pergunta remoese tanto sen dar cunha resposta, resultou que o Abellá estaba pechado.

3 Comentarios

  1. Hai que facer coma que sabemos, Antonio. Forma parte da pose literaria. Eu xa o intentei máis do que o intento, pero víaseme todo o tempo a ignorancia a través das costuras.
    Do teatro non lle sabería dicir grande cousa (cada vez que lle dou unha xeira, fracaso), pero dame que ese asunto aí enriba trata máis de conflictos parcelarios ca de artes escénicas.

  2. Xa ameazaba alguén: Ímosche facer a parcelaria e vaste cagar en dios…

    Sobre ignorancias (único tema no que non me considero leigo), o mellor é sacar as costuras para fóra e quedar en evidencia polo menos un par de veces ao día. Eu persoalmente agradezo á xente de Letra en Obras a oportunidade de facelo de tanto en tanto.

    Unha aperta e graciñas pola lectura e escritura (nas miñas leiras e nas súas).

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*