Da morte

Un artigo de Albert Tortajada

Pisoume o cabrón de Buenafuente unha frase que tiña anotada para unha entrada no blog: Gústame pasear polos cemiterios. Empregouna nun artigo que escribiu para o número 5 da revista Orsai, onde fala da morte. Con Buenafuente coincidimos en La Salle de Reus, onde el era o Director da revista de B.U.P e eu facíalle unha páxina de humor, o que son as cousas. No artigo en Orsai deixa unha gran frase que fai que lle perdoe a pisada: Non entendo porque lle poñen muros aos cemiterios, se ninguén vai fuxir de alá…

Albert Tortajada

É así, de verdade, gústame pasear por eles e disfrutar da tranquilidade que hai neses recintos. Non hai antecedentes rexistrados de ataques de mortos, e a morte xa hai tempo que deixou de preocuparme. A miña, quero dicir. A da xente que quero, segue fodéndome bastante. Eles marchan e ti quedas un pouco máis baleiro. Ou moito máis. Nese sentido é un suceso realmente incómodo para a existencia dos que quedamos en vida. Incómodo mais egoísta, porque moitas veces choramos máis polo burato que nos deixan, que pola marcha da persoa que morre, ¿Que vou facer sen ti?

Pero, se o pensas ben, morrer tampouco é ningún drama. Poden suceder dúas cousas: Que haxa algún tipo de continuidade, ou que non a haxa. A historia lémbranos que a promesa dunha vida mellor nalgún tipo de paraíso despois da morte, foi empregada (aínda o é, nalgunhas culturas) para ter sometido o pobo, a pesar das moitas calamidades que podía estar sufrindo.

Pero a ciencia anda a demostrar, cada día máis, que os humanos non somos nada máis que química evolucionada. A memoria é química, a intelixencia é química e ata o amor é, simplemente, química. Polo tanto, o máis probable é que cando un morra, non haxa nada, para decepción evolucionada da ameba. Iso non é unha traxedia en si. A nada é a ausencia de todo; é coma durmir pero sen soñar. Sen pracer, si. Pero tamén sen sufrimento; nada, a palabra xa o di.

Se hai algo despois de morrer, probablemente sexa unha nova etapa. Coma se a existencia na terra fose a ESO e o que vén noutra parte, o instituto. Ou a Universidade, a saber que estamos cursando nesta existencia. O reto sería, neste caso, coma sacar boas notas nestas materias que estamos a cursar, para optar a un college de maior prestixio. Indo á misa seguro que non.

Dunha forma ou outra, morrer só é un problema para a xente que che quere, non para ti. A única pega que ten a morte son as cousas que che quedan por facer. Eu teño unha lista longuísima e desexo que o día que morra o faga con outra igual de longa cá que teño agora, espero que conformada por actividades, sitios e xente que coñecer diferentes que os da que teño nestes intres, sinal de que estes xa estarán tachados.

Non sei porque me deu por falar da morte. Supoño que porque teño o aniversario a caer e, si cada día é un regalo, cumprir anos supón una nova vitoria enfronte da morte. Coma cando despois dunha tempada de fútbol gañas un título máis para a vitrina. Igual o ano que pasou só me serviu para non descender, pero para o próximo teño equipo para, coma pouco, entrar en Champions. Polo menos, esa é a intención.

 

2 Comentarios

  1. Hoxe estalle moi de moda iso de ir ó psicólogo por todo, desde a falta de emprego ó falecemento dun ser querido, así que dentro de pouco, entre a química e Paulo Coelho, talvez a morte dun xa non supoña problema nin para familiares e achegados.
    Lembro que nunha película dos setenta, unha sexploitation con William Smith e Victoria Vetri, un científico dicía que a súa forma ideal de morrer sería botando un canivete. “And then… oblivion!” (“e ó remate… escuridade!”).

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*