Aínda sen título…

Un artigo de Albert Tortajada

Á hora de escribir estas liñas,  quedan dez capítulos por rematar, aínda que iso non vai significar a fin da novela.  Queda a parte de documentación. Eu non estaba na Coruña na época na que decorre o relato e os detalles axudan a que o lector se poida mergullar mellor nel. Queda tamén a revisión; completar algúns capítulos que quedaron no armazón, e máis recortar outros que non son demasiado transcendentes e que é mellor deixalos en anécdotas dentro doutro capítulo.  E, finalmente, que un grupo de bos amigos lle boten un ollo.  Non sei se aceptaron o choio por curiosidade ou porque non pensaban que ía conseguir rematala.  Nunhas semanas saberemos se a súa disposición era sincera ou non…

Albert Tortajada

Xa preparei un borrador do que ten que ser a contraportada do libro.  Aínda é moi longo para que poida desenvolver esa función, pero para facer un adianto do que contén a novela, ben pode valer.  Polo contrario, e sei que é un paradoxo, aínda non teño o título decidido, despois de catrocentas follas cheas de palabras.  Tampouco é excesivamente preocupante, penso.  Aínda hai tempo para iso.

Este é o esbozo da contraportada:

As probabilidades de que o narrador e Nuno compartisen unha conversa fóra dunha mesa de billar estaban preto do cero.  Nuno estaba na metade dos cincuenta, era un emigrante portugués que nunca tivera en bo concepto ao galego medio pero aínda así levantou un pequeno emporio panadeiro, que á súa vez llo levantou Facenda, despois dunha inspección a fondo das súas contas.

O único que ten en común o narrador con Nuno é que a ambos devecen polo billar americano e coinciden na liga local, aínda que xogan en equipos de máxima rivalidade. Pero a vida ten curiosos xiros para desmontar esa lei de probabilidades e ambos terminarán establecendo unha profunda amizade.

No relato, a historia do panadeiro é o fío condutor.  Nuno é un perfeccionista e cando, apurado polas débedas, decide meterse no tráfico de cocaína, faino a conciencia. Como cando fabricaba pan e pastas, a súa obsesión é ofrecer o mellor produto aos seus clientes. Pero topa cun problema; non sabe dicir que non a xente que quere. O seu fillo, o que o empurra ao narcotráfico pola súa repetida afección a meterse polo nariz gran parte da recadación da sala de billares do seu pai, deixando as contas dun vermello sangue, é un consentido que nunca tivo que dar un pau a auga e que ten un burato na man maior que o que ten na cabeza. Os irmáns de Nuno son para darlles de comer aparte. Juan é un excelente relacións públicas, pero é alcohólico. Xosé, un tarugo, que cando entra no negocio, para supervisar os camellos e facer de transportista, pensa que é Vito Corleone.  Con semellante equipo na contra, é moi difícil que as cousas saïan ben.  Os principios empresariais do lado ilegal son moi parecidos aos do legal, agás no tema dos impostos, e a loita de Nuno para que as cousas se fagan ben vai ser constante.

O noso narrador destes seis anos da vida de Nuno, nos que pasa de empresario a traficante fariñeiro, ten un imán que o atrae irremediablemente ao lado escuro da existencia. Curiosamente, cando se instala nel é cando mellor lle van os asuntos.  Nun principio estaba en contra das drogas e do negocio no que se mete o seu amigo.  Pero cobrará débedas para os amigos de Nuno, dirixirá un dos seus negocios durante un tempo, fará de lanzadeira no transporte de coca, atopará un enxeñoso método para aprovisionar o Saturday, máis  levaráo a cabo, xogará a poker a comisión e terminará manchando as mans de sangue, porque algúns dos tipos cos que se cruza no sector chungo do negocio póñeno no dilema de ou ti ou eu.  E iso, teno claro.  Se se dan as circunstancias axeitadas, calquera persoa é  capaz de matar a alguén.

Cada vez que trata de apartarse dese mundo, intentando levar unha vida normal segundos canons tradicionais, o destino conspira sen piedade, todo se volve na súa contra, e acaba volvendo ao lado escuro.  Nesa montaña rusa entre o ben e o mal que o atormentará durante todo o libro, coñecerá a xente do máis curioso. Moitos deles merecerían un libro só para eles, aínda que aquí só aparecen unha ducia de capítulos ou menos. Trabará relación con escorts de luxo, coas que sae de festa e as que consigue química recreativa e para as que fará de chofer ocasional, representantes de farmacia que teñen montado a súa propia rede de intercambio de estupefacientes legais e moitos outros coma Albany, a colombiana que fuxiu do seu país coa súa filla de dous anos, despois que un cartel rival asasinase o seu marido, os dez gardacostas máis a cociñeira, Jaime, que foi contaxiado coa SIDA con 18 anos despois dun accidente na bicicleta e a conseguinte transfusión con sangue infectada, ao que o perde a noite e que vive con Rebeca, quen empezou traballando de modelo de lencería e acabou nunha axencia de prostitutas de luxo; Xulio, o empresario marisqueiro que é curmán dun dous maiores traficantes de Galicia e outra ducia de peculiares persoas. Tamén coñece xente corrente, por suposto.  Pero a xente corrente non é interesante.

A que estou a rematar é unha novela negra coma a alma de algúns dos seus personaxes;  coma o abismo sobre o que surfea o narrador; coma a  noite, cómplice de tantos actos ocultos á vista do resto dos mortais.  Polo contrario, tamén é unha novela branca.  Branco é a cor da cocaína mais da alma dos espíritos puros e dos guerreiros de luz.

Tamén é unha novela amarela chisme e amarela exceso, o que provoca a ictericia que tinta as escleróticas dos ollos de aqueles cun fígado en constante sobre traballo.  E é unha novela vermella.  Vermella do bico carmín de corpos alugados e da sangue que derraman algúns culpables máis os inocentes que estaban no sitio errado no peor momento. Morrer executado ou accidentalmente non cambia o ton da sangue.

Tamén é verde.  Verde das paisaxes de Galicia e verde esperanza, porque sen esperanza, a non ser que teñas un excelente sentido do humor, só che queda o suicidio.

E rosa, porque rosa é a cor do amor, a forza máis poderosa do Universo e rosa é a cor do sexo da muller, a motivación para a metade dos actos do home. Todo o que non se fai por amor, faise por sexo.  O diñeiro só serve para conseguir máis sexo ou de mellor calidade. E o poder só vale para ter máis diñeiro, círculo pechado.

Pero si unha única cor ten que definir o libro, ese é o gris.  Non da pólvora dos disparos ou o gris metal de coitelos e navallas, nin o gris da maioría dos invernos galegos.  O gris que define a novela é o do futuro da maioría das personaxes.  Un gris moi escuro.

A historia é coma un tren de mercadorías. Arranca amodo, fiando anécdotas.  Pero en canto chega o primeiro alto, deslízase imparable ata o final.

Espero, na columna de xuño, tela rematada.  E que Montxo se decida a facer unha adaptación o galego como deus manda.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*