Malas herbas

Un artigo de Antonio Mira

Fágolle caso a Serrat naquilo de ter tino na escolla dos amigos. Canto menos recomendábel é a
criatura máis cariño lle teño. Unha destas malas herbas, das piores, ten unha teima que encontro
perigosamente adorábel. Cando alguén fala de Roberto Vidal Bolaño interrompe a conversa, estrica
o dedo indicador en afán pedagóxico e repite silabeando “Don Roberto. Don Roberto”. Fai isto moi
devagariño e ollando fixamente (porque, cando se é unha mala herba, só se olla fixamente) desde o
seu metro noventa. E non para de repetir “Don-Ro-ber-to” até que o interlocutor corrixe, levado por
un primario instinto de sobrevivencia. A min bóleme por dentro a idea de que, de teimar en non dar
o tratamento adecuado, a cousa acabaría moi mal. E con toda lóxica: recoñeceredes que hai asuntos
cos que non se brinca.

Antonio Mira

Andamos os bechos e eu a ler A obra dramática de Roberto Vidal Bolaño (Laiovento), libro tirado adaptando a tese de doutoramento de Xosé Manuel Fernández Castro. Apesar de que o de pasar as teses a libros évos cousa complicada e o dos títulos traizoeiro, coido que é o achegamento máis completo á figura de Don Roberto e ao seu facer teatral. Aínda que o libro está moi centrado (case a metade das páxinas) no Agasallo de Sombras, vai tecendo unha panorámica sobre a vida e a obra do noso dramaturgo. Unha obra que apontou o dedo ás manchas de baba que levamos na camisa dos domingos (anxeliños!) e que nos aprendeu a base de fundidos en negro e estruturas discontínuas que os monstros somos nós: cos nosos delirios, as nosas dúbidas, os nosos mortos esquecidos nas cadeas
e os nosos chalés onde o mellor de todo é o xardín. Unha vida nos palcos ao doloroso servizo do país.
Ademais dunha grande admiración, confesarei, Don Roberto ten un aquel sentimental para min. A
primeira vez que me metín en serio a traballar nun espectáculo foi baixo a protección dunha das
súas obras. E todas as tonterías que hoxe digo e fago tiveron baptismo no que comecei a aprender
aló en Loulé, traballando contra-reloxo e fóra da protección que os libros e a teoría sempre me
ofreceran. Tentándolles explicar a Pedro, Rui, Rita, João e Liliana que eramos Laudamuco e Rouco
ao mesmo tempo, por moito que doese. Unha tola aventura da que vos falarei outro día con máis
calma.
Mais non só teño admiración e lembranzas. O peor de ler este libro é a tristeza por case non ter visto
espectáculos de Don Roberto. Só o Sen ir máis lonxe, nun par de ocasións, e sen entender moita
cousa. Agora, pasado o tempo, leo de novo A burla do galo (Don Álvaro e Don Roberto, que
combinación!), Mar Revolto, Laudamuco, Rastros, Rastros, Rastros (nunca se le Rastros o
suficiente), Bailadela da morte ditosa, Integral… todo canto foi caendo nas miñas maos de yonki. E
teño a consciencia de estar a apreixar entre as maos o que dá a letra en papel, que é case nada. Que
bosta iso de tentar quecer con fume sabendo que a fogueira xa non está e que non podo, sequer,
facer uso da memoria. O teatro é a arte máis cruel, que só deixa rastros no interior de quen está alí.
Xa vedes que hoxe tocou desabafo…
Don Roberto: Unha mala herba desas que tanto precisamos.
Saúde!

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*