i’m lovin’ you

Un texto de Henrique Mariño

O taxi aparca na beirarrúa de enfronte, como acontece sempre que chove, pero Ernesto mete as mans nos petos, apura o cigarro e bota un brinco para salvar a poza de auga onde se reflicten uns bloques de edificios funcionais con restaurantes de menú do día nos baixos. Non mira para os lados: ningún coche vai crebar a medianoite dun domingo pantasma. Os que viven alí xa volveron ás súas casas despois dunha xornada no centro comercial ou no chalé da serra. As oficinas están pechadas e ata dentro dunhas horas non comezará o tránsito no barrio, unha agra aberta no norte da cidade que virou na última década nunha zona residencial para familias sen apelidos pero con posibles. O automóbil xira xusto cando os regos da sola dos zapatos canalizan a auga da poza.

–Carallo, que susto –di mentres abre a porta.

–Ernesto?

–Si, Ernesto Mourullo.

Pousa uns xornais enchoupados no asento e peitea cos dedos o cabelo mollado. Olla os pelos na man, nega coa cabeza mentres chisca os ollos e escoita un tin-tin que sae da radio. É ela.

–Laura, da central, recolleu o cliente?

–Correcto. Estou indo cara á rúa Argumosa.

–Abonado 2.046. Queda anotado.

–Grazas, nena. Vaia noite!

–Pois eu, aquí, ao quente.

–Non sabes ben a que está caendo. Acaban de pechar o túnel da M-30 e xa podes imaxinarte a que se montou.

–Vou avisar logo os compañeiros. Que sexa leve.

–Veña, chao.

H. Mariño

Cando o taxi non para diante da porta da consultora e ten que ir na outra dirección, Ernesto sabe que o camiño suporá cinco minutos e algún euro máis, pero tráelle sen coidado. Non porque pague a empresa, senón pola posibilidade de escoitar máis veces a voz de Laura nese intre extra. Chegou a agardar na outra beirarrúa para que fose así sempre, pero o sentido no que veñen os taxis é unha lotaría, polo que xa acordou con el mesmo ficar na porta da empresa, malo será. A semana de Ernesto comeza a medianoite do domingo e remata vinte minutos máis tarde, cando chega ao seu fogar. O resto do tempo e un ínterim, a lembranza dun aloumiño nos oídos.

Alguén debe traballar os domingos e el non ten familia, aceptou Ernesto cando entrou na oficina. Bota oito horas en soidade, organizando o traballo feito e preparando o papelame para o luns. Come un sándwich da máquina ao chegar, bota un par de cigarros pola tarde, ponse nervioso a iso das once. Laura. E logo a esperar a que chegue o seguinte domingo. Ata que un deles, nada máis bater a porta do taxi, méteselle unha idea na cabeza. Luz verde.

–Precísase un coche para a rúa Caleruega, 106. Coche para a rúa Caleruega…

–Son o 1.037. Vou para aló.

–Taxi 1.037 de camiño á rúa Caleruega.

–…

–O cliente pagará con vale. Zafiris Consultores. Número de abonado: 2.046.

–Nome?

–Francisco Socorro del Castillo.

–Grazas. Boa noite.

–Boa noite.

Ernesto baixa a fume de carozo por Arturo Soria e xira á esquerda. Reduce a velocidade e unha sombra levanta un brazo ao lonxe. O cliente sabe que van a recollelo a el porque os domingos, cando cae a noite, o asfalto é un ermo. Chove e un home enxoito, duns trinta e cinco anos, fai un aceno para que o taxi xire. Abre a porta, saca un pano e trata de secar a calva húmida, pola que escorregan as pingueiras como nunha fervenza.

–Francisco Socorro. Poderíame levar á Avenida Donostiarra, por favor?

–Marchando –di Ernesto.

Non o recoñece. Haberían de contratar a alguén novo, tal vez sen familia, que quizais se alimente tamén con sándwichs de xamón e queixo que o repoñedor deixou dous días antes, o venres, na máquina. Ernesto agora come quente. Para no Iberia, un bar na Glorieta de San Bernardo a onde só van taxistas e policías ata que amence e chegan os borrachos de retirada. Fala cos colegas dos millóns que lle custou a licenza, porque el aínda conta en pesetas, das letras que lle faltan por pagar, dos impostos que o teñen frito, duns cabróns que se foron sen pasar por caixa despois de levalos a San Blas e da tortilla que non hai quen a coma.

–Jonathan, isto non se traga.

–Saberás ti o que é unha tortilla, a saber o que comerás na casa…

Pero Ernesto xa non ten apartamento propio. Vendeuno, cos cartos comprou a licenza do taxi a prezo de ouro, fíxose cun Ford Mondeo ben branco e se non vivo en Argumosa, vivo en Vallecas Villa. Tanto lle ten, transporte que non falte.

–Laura, da central, recolleu o cliente?

–Si. Vou camiño da Avenida Donostiarra.

–Abonado 2.046.

–Efectivamente.

Cando a radio fala, o seu corazón medra, a voz enderéitase e mide as palabras, aínda que se eu che contase, Laura. Entón, por primeira vez en meses, ela rompe a rutina:

–Que música máis bonita. Que escoitas?

–É un bolero.

–De Ravel –e escachan a rir.

Logo viñeron os mambos, as guarachas e os chachachás. Cando Ernesto comezou a escoitar tangos, pensou que era o momento de botarlle valor, aínda que para iso lle fixeran falla catro días de retiro na casa para meditar a súa decisión. Entrou no coche, puxo un disco compacto do Polaco Goyeneche, parou no Iberia para tomar un grolo e arrancou cara a Canillejas, no leste da cidade, onde ficaban as oficinas de Radioteléfono Taxi Metropolitano. Saíronlle varias persoas ao paso e decatouse de que levaba a luz verde acesa. Quitouna. Canturreou Naranjo en flor. Baixou a xanela e tomou aire.

De novo a choiva e Laura que non sae. Ernesto desexa que pasen rápido os coches e os camións, non vaia ser que apareza e non a vexa. Y en esa calle de estío, calle perdida, dejo un pedazo de vida y se marchó… Dez, quince, vinte minutos: ninguén. Abren a porta e saen dúas mulleres. Corre cara a onde están. Laura? Míranse entre elas e unha di: Laura Ortiz? Ben, si, Laura, a operadora telefonista. Laura non está, xa non traballa aquí. Primero hay que saber sufrir, despues amar, despues partir y al fin andar sin pensamientos… Non entendo, pero se ela… Señor, deixou o choio a semana pasada, se quere pregunte arriba. Despues, qué importa el después? Toda mi vida es el ayer que me detiene en el pasado.

O Fiat Punto párase a un metro da xanela, como lle aconteceu a primeira vez que o escoitou. McAuto Toledo, le atiende Petru Ionescu. Nunca lle soubera tan ben unha Big Mac como entón. Señorita, si no acerca el coche o sale y viene usted a recogerla, difícilmente podré alcanzarle la bolsa. Laura colleu o menú, refresco e patacas sempre grandes, e susurrou polos buratiños: grazas, Petru. E volveu cada sábado pola tarde, coa escusa de que lle collía de camiño cando ía ver a súa nai á vila onde nacera había 33 anos. Sempre a un metro da xanela. Señorita… Grazas, Petru. Nunca tanto a visitara desde que morrera papá. E logo moito ves ultimamente, filla. Pois se soubeses as hamburguesas que levo comido, pensou, pero díxolle: precisamente, quería comentarche que veño vivir a Torrijos, mamá, saíume un traballo aquí preto.

–McAuto Toledo, le atiende Laura Ortiz.

Compartir
Artigo anteriorMalas herbas
Seguinte artigoMalas herbas

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*