Educación sentimental

Un artigo de José Luís Sucasas

Logo daquel premio da Deputación de Lugo, gañado con boas intencións e xeito trampulleiro, a miña relación coa escrita non foi mais aló do intercambio epistolar cunha moza bilbaína que pasaba os veráns polos arredores. As miñas eran cartas de pura poesía, e as dela, de poesía pura. Se a cousa durase mais do que durou, ben podiamos acadar os mais altos cumes parnasianos e se cadra hoxe estariamos a falar dun novo Byron ou dunha nova Pestonit. E se por un casual algún carteiro indiscreto abrise e lese aquelas cartas, seguramente tiraría como conclusión que amor alí había, sen dúbida algunha, pero aínda había moita máis proa e ansias de quedar por riba. Algo así coma dous pavos reais machos despregando toda a súa plumaxe. Así eramos e así nos foi. Diferenciábanos, iso si, a posta en escena: ela escribía en folio branco impoluto letras redondas, perfectas; eu arrincaba follas de Interviu e esborranchaba nelas letras de médico. Penso que algunha vez me afeou que lle escribira cousas tan sublimes e fermosas sobre coxas e peitos espidos de mulleres, e xa non lembro como saín do apuro. Así eramos: ela, poeta; eu tamén; ela, fermosa manceba; eu, príncipe garrido; ela, que quería estar por riba; e eu, que non quería quedar por baixo. Así nos foi: demasiada poesía, demasiada beleza xunta para tan pouco espazo. Mais sempre me tiven por un cabaleiro, así que non agardedes que faga aquí público o nome da manceba.

J.L. Sucasas

Porén, non sería de cabaleiro non lembrar publicamente ó meu seguinte partenaire na regueifa literaria, administrativamente fichado como Xesús Montes González, e tamén coñecido no seu Rodeiro natal como Suso do Vilela. A regueifa consistía no seguinte: Nas festas do verán nas que nos citabamos, cada un de nós tiña que levar un escrito de creación propia, que podía ser literario ou de pensamento, intercambiabámolos e alí arrimados á barra do chigre pasabamos a noite comentando os escritos da festa anterior. Á nosa conta o acervo literario e filosófico medraba que daba gusto, pero facíao a costa do desespero das mozas que romaría tras romaría agardaban ansiosas que as foramos sacar a bailar. A vida era así de dura e Deus chamáranos para angueiras mais etéreas e sublimes ca dar voltas ó son de cítaras e clavicordios. O noso destino era emborracharnos de palabras. Xa despois beberiamos nepente para esquecernos delas.

A pesares de partillar bachiller no Seminario polas mesmas datas –el ía un ou dous cursos por diante-, a nosa amizade naceu xa fóra dos muros sagrados, cando el gastaba matrícula en Maxisterio e eu andaba a voltas co COU. Uns días despois da morte de Franco, estaba eu tomando un café no bar Centro da Praza Maior e tiña riba da mesa o número extra que sacara Cambio16, aquel branco LA MUERTE sobre fondo negro tizón. O tal Suso, que tomaba o seu café noutra mesa e con outra xente, acercouse e pediume se lle deixaba botar un ollo á revista. Despois dese día viñeron outros, e xa me contou que estudaba Maxisterio así coma quen, que nin ía ás clases nin tiña pensado ir, que a el só lle tiraba a pedagoxía do oprimido de Freire, que o resto era unha perda de tempo, que el era mais de Triunfo e Cuadernos para el diálogo, pero que Cambio16 tampouco era para tirar, que el e mais outros tiñan un piso alugado en Recatelo Square onde polas noites facían lecturas e debates sobre política, filosofía, relixión, literatura…e que se eu quería podía asistir tamén. E fun, vaia se fun. A cousa tiña o seu aquel de aventura: a dona do edificio pechaba a porta de entrada ás dez da noite, así que non quedaba outra que agatuñar ás apalpadelas o cerrado dunha horta traseira, que estremaba coa terraza do piso; e por mor de non levantar sospeitas nos “homes de gris”, tampouco podiamos entrar todos en procesión, así que cada un tiña unha hora asignada para chegar ós arredores da horta e logo agatuñar.

 

2 Comentarios

  1. Interviú puido ser un motivo poético ata os anos 90. A invención do photo-shop é contrario ás leis da literatura. A primeira delas é que todo caduca, incluída a carne. Dá gusto ler as súas aventuras literarias, en Galicia hai demasiado escritor beato (ou feliz de congreso en congreso). Agora coa austeridá, nin iso.

    • Nuncio Lucense, da nomes dos escritores beatos, que lle paso eu a relación a xuiza Estela San José e arrecantámolos a todos nas dependencias baleiras do Seminario Maior. Despois xa miraremos que facer con eles.
      Unha aperta.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*