Mirar, falar; ou sexa: pensar

Un artigo de Diego Taboada

Estás tan posuído polo odio
que na túa contra non dubidas en alzarte
traéndolle a ruina ao fermoso teito
que debes afanarte en conservar

Diego Taboada
Diego Taboada
Segundo cuarteto do décimo soneto de Shakespeare, perfectamente aplicable a galegos de tódalas clases, xéneros e confesions relixiosas ou políticas. De adolescente pensaba que isto da auto-xenreira era un simple clisé discursivo para persoas desexosas de auto-afirmarse. Mal raio me parta, ogallá tivese razón, pois co tempo, despois de moitos teceres e desteceres, despois de moitos debates e pláticas, quer na universidade ou nos bares, quer na cidade ou no campo, quer entre xornalistas de profesión ou máis free-lance, quer entre políticos profesionais ou de base, creo que as bruxiñas, habelas, hainas, e o principio de auto-conservación da materia do propio auto-odio, neste paisiño, manifestase de xeito tan plural como plurais son as paranoias dos seus concidadans.

Se algún día me preguntan se “amo ou odio” Galicia regatearei a pregunta respondendo, ben, é unha pregunta un tanto excluínte porque, en realidade, quero a moitas persoas que viven neste paisiño, e podo asegurar que boa parte deles ámana profundamente, outra boa parte odiana a morte, á outra parte Galicia elle totalmente indiferente, por non falar dos que un día érguense amándoa fidelmente e outro día acóstanse odiándoa ferozmente. Así que, non sei, supoño que eu son unha parte de todas esas persoas ás que estimo, e ese é o puzzle afectivo que vou tecendo á miña maneira para ir saíndo do paso nestas cousas da insoportable levidade do ser galego, que é a mesma levidade do ser humano, e mais nada.

Ás veces un levántase con charme Shakesperiano e deixase afectar por estas cousas do ser –ou non ser- galego, e outras, sinxelamente, dalle unha patada no cu ao ser, tira os Sonetos de Shakespeare ao chan, e colle os poemas de Maiakovski para darse un chute de cru realismo histórico :

Agora faise /o balanzo da guerra
os chupatintas da historia / redactan as súas memorias
mais a dor dos nosos / dos nosos amigos
grítanos dende o fondo dos fríos números

E é que a vida non para, non deixa de moverse, a moi cabrona, e tanto a anguria existencial e colectiva polo ser ou non ser identitario dos galegos coma a traducción en mera estatística das mortes cometidas baixo o amparo legal dos estados seguen a formar parte da nosa realidade cotiá. Temos tantos motivos, tantas razons, tantas causas xustas coas que nos sobardan por alí e por acolá que semella que nos esquecemos da necesidade de darlle un descanso á realidade de vez en cando. E para isto, precisamente para isto, está a poesía. Non para olvidármonos de que a realidade está aí, cheirando o noso desexo de evasión e bisbándonos, che, que despois da catarse poética vas ter que enfrontarte a min, porque serei fea, sí, máis fea que o demo, mais de min non te libras.

Non, a poesía non está para isto, para a evasión indolente; a poesía é outro xeito de enfrontarse a unha realidade difícilmente intelixible coa hiper-saturación de información característica desto que veñen en chamar a sociedade da información, e que desque se liberalizou por completo conviría chamar a sociedade da saturación informativa ou da desinformación por sobreinformación. A poesía tampouco é menos real que os estreitos marcos de análise que se fabrican nas altas academias de ciencias sociais e comunicación, e tampouco é menos precisa que a linguaxe aséptica e incolora, sen empatía humana, codificada en brancos e negros afectivos, en historias de bos e malos, coa que se nos educa diariamente.

A poesía, como a fotografía, axúdanos a mirar, e polo tanto, a sentir, a penetrar no mundo a través de lugares, visuais e mentais, diferentes aos socialmente ofrecidos, quer a través dunha socialización lingüística que ten moito de imposición ideolóxica, quer a través dunha socialización audio-visual que, tamén, ven profundamente marcada polos códigos da publicidade comercial.

Entre todo este caos, por moitas suspicacias que poida levantar a palabra medida e intencionada do poeta… e a mirada sutil e fuxidía do fotógrafo, e por moita inversión que as nosas editoriais destinen á poesía fast-food ou á fotografía-souvenir, podemos comezar a afirmar, sen ningún tipo de rubor, que a memoria viaxará a través dos fotógrafos que saiban medir a intención da palabra, e dos poetas que saiban mirar sutil e fuxidíamente os latexos da vida.

Así foi sempre, así será, no futuro.

Diego Taboada

2 Comentarios

  1. Falas de darlle un descanso a realidade,e máis dunha vez o intento pero esta “cabrona”é máis forte que o meu desexo de conseguilo.Cómo loitar contra algo,cando xa non quedan fordas despois de moita loita?
    Será cousa de deixalo pasar?.

  2. Creo que sempre nos abaneamos entre a realidade e o soño/desexo, Susana.

    Ao mellor será cousa de saber habitar esa bipolaridade 😉

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*