Clint Eastwood fuma cigarriños electrónicos

Un artigo de Ramón Vilar

Levo 46 días sen fumar, quizais 47, non estou seguro. Non é moito o mérito. Incluso é posible que antes de que ande pola rede este artigo xa estea dándolle 3,70 euros ao do estanco de Casas Reais ou mellor a Tito da Silva, que sempre me busca amable paquetes onde non apareza o paisano que ten o tumor no papo.

Ramón Vilar

Durante 15 días tomei bupropión. O médico mandoume que o fixese seis semanas pero abonda que me prescriban calquera medicamento para que divida sempre entre tres a posoloxía. É unha manía de hai anos e polo de agora non me foi mal. Varios coñecidos aconselláronme encarecidamente que mercase o libro É fácil deixar de fumar se sabes como dun tal Allen Carr. Non o fixen e tampouco me explico como vendeu máis de dez millóns de exemplares. O título pode ser aceptable para un libro de poesía pero para un tipo que leva 21 anos enganchado á nicotina é simplemente un insulto.

Nestes corenta e tantos días sen fumar comprobei varias cousas que non por sabidas me deixaron de sorprender. Unha: Botas en falta o que non tes. Dúas: Canta xente fuma, carallo!. Tres: Que ben ule o tabaco rubio mesturado con colonia de muller! Catro: Carrillo ten 97 anos, fuma, e aínda está vivo. Cinco: Como fode pensar que nunca vas volver facer determinadas cousas, aínda que che fagan mal. Seis: Ver unha película de Clint Eastwood fumando un cigarriño electrónico deixa unha tristura enorme na boca do estómago.

Pero tristura no estómago tamén dá ver como o nacionalismo galego rebenta, supura, entre tanto parto, aborto e amputación. Deixo de ler os comentarios (ou carcinomas) que circulan sobre o asunto pola rede e párome a ler un reconfortante Luís Soto. A xeira pola unidade galega (Edicións Xerais, 2012), do amigo Xurxo Martínez. Logo imaxino que os antidisturbios que reparten a hostia de cultura en Valencia, en Vigo, en Moscova ou en Downing Street len de camiño ao traballo os Escritos corsarios de Pasolini. E xa curaría de todo a miña tristura estomacal se nas pantallas das oficinas do INEM pasasen en bucle The Shock Doctrine.

Para saber máis do autor, pica aquí

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*