U-los espazos para o silencio?

Un artigo de Pablo García Martínez

Hai semanas paguei por ver o documental La mujer del Eternauta dentro do festival Cineuropa de Compostela e serviu para unha reflexión sobre a nosa maneira de consumir productos artísticos. Non ten ningún sentido para a miña argumentación falar aquí de eleccións cuestinábeis como a de non especificar ata o final a identidade das voces en off que se ciscaban pola cinta, dificultando daquela a procedencia das súas achegas, ou os efectos visuais que en ocasións entorpecían o seguimento do discurso. Non ten sentido mais daquela non sería terapéutico partillar escribir este artigo.

O caso en cuestión é a concepción xeral do documental decidindo deliberadamente o autor (segundo explicou nun faladoiro ao final) non incluír información sobre o proceso no que foron asasinados Germán Oesterheld e as súas catro fillas e recaendo daquela todo o peso da narración sobre a edición de longas horas de entrevistas, principalmente con Elsa Sánchez, muller de Oesterheld. Esta elección convirte no elemento artellador do relato a emoción derivada deste caso de particular trascendencia dentro da Operación Cóndor por ser Oesterheld un persoeiro de especial relevancia gracias, principalmente, á súa celebrada novela gráfica El Eternauta.

Este naufraxio nun mar de bágoas degoxadas serve perfectamente para volver á cuestión sobre a que eu propoño facer un pensament, que diría miña mai: a omnipresentcia da emotividade na comunicación artística e, en xeral, na comunicación (avaliar a natureza dos axentes sociais convocados polos telexornais para “opinar” sobre o cese definitivo da actividade de ETA). Esta emotividade que non hai que explicar porque simplemente ese algo do que falamos é “auténtico”, “forte”, “profundo” ou “duro” casa ben co solapamento de discursos cortos e ruidosos para, xuntos, aturdirnos na festa onde nada foi dito. Cómpre os curiosos aforrar unha boa manchea de euros e ir darlle un paseo ás carteleiras dos cines de Área Central, Marineda City, Gran Via, Yelmo ou sucedáneos.

Buscar neste documental un argumento para falar doutro exemplo, no eido da creación audivisual, do ruido entumecedor que nos sacode daría para outro artigo diferente e, seguramente, igual de aburrido ca este na que remataríamos falando da nosa crecente incapacidade para comprender mensaxes complexas, xa sexa escritas, filmadas ou cantadas, que son as que eu consumo. Supoño que ninguén agarda atopar ferramentas e espacios para a reflexión nas cadeas de televisión entre as cinco e as oito da tarde, por exemplo, pero si que debemos conservar a esperanza de atopar, cando nos sentamos nunha sala de cine ou abrimos un libro, convites para seguir aquelando a táctica coa que pretendemos enfrontar os días.

Imaxe do filme "Le Havre" de Aki Kaurismaki

Ferramentas que seguen dispoñibles en Cineuropa cando Kaurismaki suspende o gris que ubica como telón de fondo da cidade de Le Havre (no filme homónimo) para fendela pantalla cun mar azul de cor azul onde xoga a estar viva xente que trata á outra xente como se aínda fora xente. Tamén os irmáns Dardenne se animan (Le gamin au veló) a poñerlle cara a unha historia xestada na Cara B dese drama social cuxa historia foi derivada aos departamentos de estadística e, sorpresivamente, falan de xente que quere ben outra xente. Quédame a impresión de que nalgún momento deste último paráfrago debía ter usado a palabra humanidade mais non conseguin encaixala.

Estes filmes poden atoparse nalgunhas salas do país como son os emblemáticos Cines Norte, de Vigo, ou os Dúplex, de Ferrol.

Compartir
Artigo anteriorPaco Macías
Seguinte artigoXavier Campos

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*