“The Journalist”

Un artigo de Iria Ameixeiras

Recomendo para ler este artigo escoitar “Milonga pa’ la mattina” de Luis Caruana Tango Quartet

Iria Ameixeiras Cundíns

Foi coma arrincar a carapola e non atopar pel medrando debaixo: vivir a través da ortopedia tecnolóxica. E as veleidades da esmorga gardan máis semellanza coa páxina en branco e negro ao dereito do prelo, que con todas as infografías perennes que hoxe pululan pola rede. Malia a que só alimenten o café da mañá. Pois ela adoito fala do xornalismo coma daquilo que nunca esmorece, e que mesmo se recolle días despois das papeleiras para dar conta das informacións en libros. Porque sempre defendeu que o xornalismo era un xénero máis da literatura. O xénero que se escribe con xente da vida. O xénero que pon cara aos números e dá títulos ás sesións plenarias, e que, aínda así, parece un conto. Por iso, vive con nostalxias o desterro do papel. E reclama para as crónicas de tinta, de morte anunciada, unha vida compartida.

Tal foi a ilusión ao entender que ese sentimento seu non era máis que un sentir común, que na metade da proxección do filme The Artist precipitou un caravel desde o alto anfiteatro do Principal. Pois na agonía dun inadaptado George Valentin viu aquela mesma querenza irmá cara a unha arte nos seus días de crisálida. The Artist é o filme do que todos falan, a historia de amor entre un actor e o cinema mudo, na dura transicións cara o son. Pensou: “Que metáfora máis pura a de Michel Hazanavicius”. E saíu do cinema bailando claqué, coma se soubera de toda a vida. Coa elegancia daquelas curtas frases en sans-serif que desentrañaban as imaxes caladas, viñéronlle ao acordo as letras barrocas e os titulares a cinco columnas, a foto do bico entre Breznev e Honecker ou a portada do diario Público do 21 de outubro. Así, nos días que viñeron, foi para a casa sempre cun facho de xornais entre os brazos e rendeu a súa particular e efémera homenaxe a todos os artistas que “pedalean” sen reparar nas horas para espallar as palabras polo papel, pero tamén a través dos medios dixitais. E entre a picardía da retranca e a ironía do país botou a rir, lembrando a frase dun compañeiro de oficio: “As peores profesións empezan por pe: pescadores, putas e periodistas”.

O dela é unha nostalxia do papel sen acuse de recibo, porque todo o que chegou a ela foi de oídas, mediante a lectura, case sempre a través de Internet, nun deses paradoxos que a miúdo nos concede a vida. E despois séntase nos sofás inmensos da biblioteca e le sen mover os beizos A Galaxia Gutemberg, de Marshall McLuhan. “Cando a tecnoloxía amplía ‘un’ dos nosos sentidos, prodúcese unha nova translación da cultura”, e imaxina a vida só co periódico dos domingos, coma un almorzo con descafeinado, e pensa que nuns anos quizais a chamada lectura en diagonal, esa que se usa para ler os hipertextos, sexa unha práctica constante, e quizais algún día lendo os versos de Alexandre Nerium da Nocturnidade do sal, a alguén se lle escape unha frase. Coma un paxaro. Unha frase que diga: “E curarei as chagas co sal morno que mana da fondura do teu corpo até perder os azos que me erguen”. Nos 140 caracteres do Twitter é difícil entender a poesía, pero aínda é máis difícil entender por que morren tantos medios en galego.

Se queres saber máis de Iria Ameixeiras, pica aquí.

Compartir
Artigo anteriorIria Ameixeiras Cundíns
Seguinte artigoFame de tempo

1 Comentario

  1. Parabéns! Mágoa ter que falar do xornalismo como nostalxia. Pero creo que non vale a pena ter nostalxia do papel do xornal… senón do papel do xornalismo na sociedade.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*