Os bechos

Un artigo de Antonio Mira

A verdade é que xa tiven compañeiros imaxinarios socialmente ben máis aceptales. Lembro cando falaba horas e horas cun canciño chamado Rodolfo, de espeso bigode e bastante vacilón. De tanto en tanto aparecía pola miña casa e, el a base de auga cun pouco de licor e eu a licor cun pouco de auga, pasabamos noites enteiras coas nosas teimas.

Antonio Mira

Ter un can xeitoso como parceiro imaxinario é un privilexio, non pensedes. Mais por desgraza o Rodolfo leva uns tempos que non aparece e eu cheguei temer que as miñas tertulias nocturnas ficasen valeiras ou, o que é peor, só coa miña tediosa presenza. Quen me ía dicir que aparecería non un, senón dous compañeiros de parola!

O primeiro deles é o ácaro. Un bechiño que vive nos libros, aniñando nos espazos que hai entre as letras ou nesa pequena elevación dos pontos finais. Costuma vivir só, ten os ollos grandes e é bastante pasmón, aínda que moi bo becho. Fala de libros todo o tempo e chega a saber páxinas enteiras de cor. Ten, en ocasións, problemas coa poesía, mais quen estexa libre de pecado que tire a primeira pedra!

O outro é o becho da madeira. Algo máis corpulento e vivo, ten a sua casa nas táboas ás que lles dá moito a luz artificial e fican, así, quentiñas. O becho da madeira é bastante máis falangueiro, aínda que en ocasións sexa un pouco molesta esa teima de falar aos berros. “É para que me escoiten no fondo da sala” comenta, e o ácaro e eu quedamos pensando en quen demo andará agochado no fondo da sala para atender ás nosas conversas. Ningún dos meus amigos ten nome, e seica non lles preocupa que me refira a eles como “ácaro” e “becho da madeira”. Eles a min trátanme de “ti”, que é o máis común coas personaxes fictíceas, seica.

A miña nai, a quen costumo prestar atención, dixome o outro día por teléfono que isto de falar con compañeiros imaxinarios non é moi normal nestas idades. Por iso comentei o meu caso na universidade, onde logo chegaron a conclusión que aquilo era imposible: Os meus dous colegas tiñan que ser un só. Unha única entidade que eu, debido ao miña febleza mental de non-doutorado, dividía en dous, como naquela película de Bergman (os bechos e eu  falamos moito de Bergman). Sendo así, ácaro e becho da madeira son un único, simple e indivisíble elemento que abarca desde o libro até a táboa quente. Comenteille isto aos aludidos e os dous estiveron dacordo: os da universidade tiñan que se facer mirar a cabeza. Eu, que son pouco de aseverar cousas graves, decidín ficar calado.

E como os bechos en ocasións falan cousas con tanto sentido como estas pensei que, se non vos anoxan os insectos, poderiamos pasar por aquí o ácaro, o becho da madeira e mais eu, falando das nosas teimas e dos nosos acordos, desacordos e trasacordos. Espero que o bon sentido deles, que non o meu, nos guie no camiño!

Para saber máis de Antonio Mira

 

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*