Iria Ameixeiras Cundíns

Iria Ameixeiras

Pouco despois do ano do nacemento (1990), din que construín un tapiz co salitre que chegaba á nosa casa de Soesto. A miña avoa Dolores colgouno na parede do salón e cada vez que os camiñantes viñan dar ao Centeal, do tapiz saían historias de mariñeiros que eu soñaría despois, durante a miña crianza no bico do Monte Castelo. Alí, das conversas co tío Sanfona aprendín a escribir segredos, a tocar a pandeireta e a subirme ao escenario de Badius. Ao chegar a Compostela, sentáronme no pupitre cun grupo de nenos rebuldeiros e a xente empezou a chamarlles os culturetas. Tempo hai, mais agora xa sei camiñar cos pantalóns salpicados das primeiras herbas da primavera escandinava. Cando podo, collo a libretiña pequena e as gravacións de metal que enchen desde o 2008 os meus petos desprendidos, co fin de escribir sobre aquilo do que non oíra falar. E vou apuntando cada ceo e cada capital, aínda que, aos poucos, me pareza que só desde a Costa da Morte se consegue ver a soidade do mar.

1 Comentario

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*