Alberto Rodríguez Díaz: “Hai abstraccións que é mellor deixar como abstraccións”

Alberto Rodríguez Díaz - Letra en ObrasAlberto pensa, como Borges, que escribir é algo “fatal”, mesmo “fermosamente fatal”. Recoñecido cinéfilo alén de escritor, subliña durante a entrevista que Faulkner é o mellor autor da historia. Velaquí todo o que nos contou.

Volvendo a vista cara a atrás, cales son os teus primeiros recordos nos que anda presente a literatura, seguramente aínda como lector?

Meu pai, que xa non está neste Mundo, foi a persoa máis culta coa que eu teña tratado. El foi quen me aprendeu a ler e a escribir e, cada noite, líamos, pouco a pouco, grandes obras da literatura Universal: “A Odisea”, “A Illa do Tesouro”, “Robinson Crusoe”, “Moby Dick” ou as “Narracións Extraordinarias”. Naturalmente, non as líamos enteiras, líamos só retrincos para que eu exercitase a miñas habelencias lectoras, mais eran retrincos certamente axeitados para facer afición, cebos para espertar en min a curiosidade pola literatura. Nunca esquecerei, en particular, “A máscara da morte vermella”. Nin o relato, nin a película de Roger Corman.

Se tiveses que citar un pequeno monllo de obras que te influíron en diferentes momentos da túa vida a cales te referirías e por que?

Hum, hai moitas e moi distintas. Amais das que xa citei, sempre admirei a obra de Eduardo Blanco-Amor, en especial “A Esmorga”, que é unha obra mestra da Literatura Universal e os contos de “Os biosbardos”. De Méndez Ferrín destacaría “Arraianos” e de Otero Pedrayo “Os camiños da vida”. Cando estudaba no Instituto veume a febre do Boom Latinoamericano, sobre todo lin a Rulfo, que é para min o mellor desa xeración. “No oyes ladrar a los perros” é un dos contos máis emocionantes que un poida ler, quizais só comparable –en emoción- ao conto “A fidalga”, de Castelao. Mais a referencia fundamental, o acredor da maioría de escritores que dixen, é William Faulkner, para o meu gusto o mellor escritor da Historia. Se algún día se puidese liquidar economicamente a débeda (estética) que moitos escritores teñen con Faulkner, os herdeiros deste último serían multimillonarios. Alén desta evidente broma, supón unha grande noticia para a literatura que os Rulfo, os Onetti (sobre todo), os Cortázar ou os García Márquez quixesen imitar a Faulkner. Grazas a iso xurdiron narracións brillantes e que hoxe son referencia obrigada en todas as bibliotecas. Outros grandes escritores que me fascinan son Stendhal, Thomas Mann ou Conrad. De Tolstoi só “A morte de Ivan Ilich”.

Como se dá o paso da lectura de textos emprestados á escritura de textos propios?

Borges dixo un día, referíndose aos poetas, que escribir é algo fatal, algo fermosamente fatal. Evidentemente, empregaba “fatal” na súa acepción máis xenuína, a que alude ao destino, ao camiño que un non escolle nin pode evitar. Non lembro exactamente a motivación que a min me levou a confeccionar os meus primeiros relatos. Eu tiven unha infancia feliz e tranquila, sen sucesos extraordinarios que contar así que supoño que decidín inventalos. Escribir non é outra cousa que cifrar os sentimentos, as inquedanzas, as percepcións existenciais e intelectuais que un ten. Iso é o importante e non sempre sinxelo. Intentar concretar sobre o papel o abstracto que pode chegar a ser o que pensamos. Aínda que ás veces hai ideas tan boas, tan boas que cando as plasmamos negro sobre branco estragámolas. Hai abstraccións que é mellor deixar como abstraccións.

Letra en Obras aposta polo aproveitamento das novas tecnoloxías para a difusión da literatura. Chimpando a un nivel paralelo, consideras que se está a facer todo o posible para aproveitar estas ferramentas de cara á creación de novos discursos que se axeiten aos novos formatos (internet, teléfonos…)?

Si, sen dúbida. A tecnoloxía é importante para difundir a literatura ou calquera disciplina artística e, en realidade, ao autor adoito elle irrelevante que o lean nun libro encadernado en rústica ou na pantalla dunha computadora, o caso é que o lean e que o persoal fale do seu libro, de que, a través da lectura dos seus textos, o axuden a ser inmortal, como quería Ovidio. De tódolos xeitos, é verdade que en ocasións hai xente que prefire buscar un libro en formato e-book antes que buscalo polos anaqueis dunha biblioteca. Non sei canta xente así pode haber, pero a min gústame máis o libro impreso, a min encántame tocar os libros, o tacto da letra impresa e, sobre todo, o cheiro a imprenta.

Que medidas consideras precisas para gañar lectores para a nosa literatura?

Non sabería dicir cales mais, actualmente, as medidas que se tomen deben proceder de colectivos relacionados coa cultura, nunca coa política. A acción institucional podería ser relevante se houbese realmente un compromiso tanxible dos principais actores políticos e sociais coa nosa literatura, que equivale a comprometerse coa nosa lingua. Por desgraza, da actual Administración Autonómica galega non se pode agardar moito, que digamos: é unha Administración “colaboracionista” cun revanchismo lingüístico anacrónico e absurdo, unha Administración refén dun esperpéntico lobby dirixido por pseudofilólogos, pseudoxornalistas e mesmo pseudoescritores, todos bilingües (hármonicos) que actúan como predicadores da catástrofe que supón para os nenos que estuden galego. Un delirio. E a este estarrecedor “slasher” lingüístico de sanjenjos e desvanes de monjes, a Administración coopera decidida e deliberadamente, freando axudas para traducir ao galego, ou para medios de comunicación e individuos ou colectivos que deciden informar ou producir en galego e cometendo outra sorte de patéticos desvaríos que agora non vou enunciar. Logo, se a Administración pasa de nós, cando non intenta esganarnos, nós debemos pasar da Administración e seguir aloumiñando a nosa lingua, con imaxinación e optimismo. Se non acabaron co galego en todos estes séculos de marxinación, de prohibición e de constantes aldraxes, non creo que o vaian facer agora, non?

Como xorde o relato co que participas en Letra en Obras?

Despois de ler un artigo xornalístico titulado “Os asasinos non só mataron”, que narra un suceso cruel e escabroso –un de tantos- que tivo lugar en Barro (Pontevedra) no sanguiñento verán de 1936. A historia de Castor Corral e Ramón Barreiro conmoveume, atravesoume a alma de punta a punta.

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*