Ronseltz: nos oitenta, xente dos oitenta con ganas de leria (II)

RonseltzO grupo Ronseltz nace a mediados dos oitentas na Coruña facendo co seu nome unha clara declaración das súas intencións lúdicas. Isto é así porque en Ronseltz xogan co nome do cóctel de ron con sifón que lles refrescaba a gorxa durante os recitais e o da mítica revista de arte Ronsel, que dirixiron na década dos vintes Evaristo Correal Calderón e Álvaro Cebreiro, contando entre os seus redactores a xente como Eugenio Montes, Xesús Bal y Gay, o arxentino Francisco Luís Bernárdez ou o propio Manuel Antonio.

 

Ronseltz ten a súa raíz dun grupo de mozos amigos de xuntarse no bar Borrazás, que no intento de facer unha revista acaban por crear un grupo de debate e creación poética centrado no intercambio, a pelo, de fluídos cerebrais co público que acompañaba os seus recitais. O núcleo do grupo formábano Xoán C. Rodríguez, Sérxio Iglesias, Xabier Cordal, Manuel Cortés e Miguel A. Montes, máis coñecido este último como Miki Nervio.

 

Nace cunha certa fascinación polo traballo publicado poucos anos atrás polos “tres tristes tigres” e, tal e como os propio Cordal explica con motivo do vixésimo aniversario do grupo, tamén eles botan a andar coa idea de rachar con todo o que hai á volta: “Naceu como reacción de escarnio á momia cultural que propiciaban as institucións da Xunta (…) Pero tamén xorde Ronseltz contra a deriva reaccionaria dese nacionalismo que aspiraba e aspira aínda ao control da creatividade neste país”. Cordal remata este mesmo artigo cunha frase que nos pode servir para apreciar o seu interese no debate teórico sobre a literatura, que eles querían sometedora e non sometida: “E a da creatividade era, precisamente, a única Autonomía que nós aceptábamos”.

 

Anos despois de que o grupo se disolva, o editor Paco Macías propónlles editar algúns dos textos que, ata daquela, só andiveran fixados nas dispensas agudas dos seus groupies. De aquí nace o celebrado ‘un¡cornio de cenorias que cabalgas os sábados‘ (Positivas, 1994). A retranca ten un pouso ácedo nos versos de Ronseltz dos que, ao chou, cómpre recuperar algúns: “Grandísima puta. / probache o mel / e agora / non che sabe o azúcar”; “Cando te dirixes a min / percebo esa alitose / primaveral / que arrecende a prados floridos / e chairas esplendorosas. / Fálame de lado.” ou “Choro bágoas de lume / e mentres penso no futuro, / sigo a papar frío. / Algo falla. / Teño que cambiar de filosofía. / Choro bágoas de chourizo / e mentres penso en Revilla, / vou entrando en calor. / Isto xa é outra cousa”.

Segunda entrega das reportaxes sobre a escrita comanditaria en Galiza, iniciada co texto ‘Da barricada ao obradoiro: todo comezou con Rompente‘.

PGM

Deixar resposta

Please enter your comment!
Please enter your name here

*